Różaniec

Różaniec – pochodzi od łacińskiego słowa rosarium, oznaczającego wieniec z róż. Sama róża jest jednym z kwiatów symbolizujących Dziewicę Maryję.
Nazwa różańca wywodzi się ze średniowiecza. Odmawianie modlitwy różańcowej porównywano do ofiarowania Maryi wieńca ze 150 róż. Inna nazwa różańca: Psałterz Maryjny.

Więcej na temat historii Różańca można znaleźć na stronach Biblioteki Uniwersyteckiej KUL pod adresem: http://www.bu.kul.pl/art_11433.html lub na stronie http://rozaniec.maryjni.pl/wydruki/strona_00_07.html

„Odmawiajmy wytrwale Różaniec we wspólnotach kościelnych i naszych rodzinach. W trakcie powtarzanych wezwań zjednoczy on serca, doprowadzi do zgody, ożywi nadzieję i obdarzy nas wszystkich pokojem i radością Chrystusa, który dla nas się narodził, umarł i zmartwychwstał.
Odmawiać różaniec to znaczy udać się do szkoły Maryi i uczyć się od niej, Matki i apostołki Chrystusa, jak żyć całkowicie zgodnie z wymaganiami wiary chrześcijańskiej”.

Cytat pochodzi z przemówienia wygłoszonego przez Jana Pawła II, przed modlitwą „Anioł Pański” 2 października 1988, źródło: Oservatore Romano, z 7 października 1988.

Fragmenty Listu Apostolskiego z 16 października 2002 roku – „Rosarium Virginis Mariae” Ojca Świętego Jana Pawła II do Biskupów, Duchowieństwa i Wiernych o Różańcu Świętym.

Różaniec Najświętszej Maryi Panny (Rosarium Virginis Mariae), który pod tchnieniem Ducha Bożego rozwinął się stopniowo w drugim tysiącleciu, to modlitwa umiłowana przez licznych świętych, a Urząd Nauczycielski Kościoła często do niej zachęca. W swej prostocie i głębi pozostaje ona również w obecnym trzecim tysiącleciu, które dopiero co się zaczęło, modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości. Jest ona dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa, które – po dwóch tysiącach lat – nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości i czuje, że Duch Boży pobudza je do «wypłynięcia na głębię» (Duc in altum), by opowiadać światu, a nawet ‘wołać’ o Chrystusie jako Panu i Zbawicielu, jako «drodze, prawdzie i życiu» (J 14, 6), jako «celu historii ludzkiej, punkcie, ku któremu zwracają się pragnienia historii i cywilizacji».

Różaniec bowiem, choć ma charakter maryjny, jest modlitwą o sercu chrystologicznym. W powściągliwości swych elementów skupia w sobie głębię całego przesłania ewangelicznego, którego jest jakby streszczeniem. W nim odbija się echem modlitwa Maryi, Jej nieustanne Magnificat za dzieło odkupieńcze Wcielenia, rozpoczęte w Jej dziewiczym łonie. Przez różaniec lud chrześcijański niejako wstępuje do szkoły Maryi, dając się wprowadzić w kontemplację piękna oblicza Chrystusa i w doświadczanie głębi Jego miłości. Za pośrednictwem różańca wierzący czerpie obfitość łaski, otrzymując ją niejako wprost z rąk Matki Odkupiciela.

Życie kontemplacyjne. Jednak najważniejszym motywem, by zachęcić z mocą do odmawiania różańca, jest fakt, że stanowi on bardzo wartościowy środek, sprzyjający podejmowaniu we wspólnocie wiernych tego wysiłku kontemplacji chrześcijańskiego misterium, który wskazałem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte jako prawdziwą ‚pedagogikę świętości’, której podłożem powinno być «Chrześcijaństwo wyróżniające się przede wszystkim sztuką modlitwy». Kiedy we współczesnej kulturze, mimo tak licznych sprzeczności, pojawia się nowa potrzeba duchowości, pobudzana również przez wpływ innych religii, bardziej niż kiedykolwiek przynagla wezwanie, by nasze wspólnoty chrześcijańskie stały się « prawdziwymi szkołami modlitwy».

Różaniec należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej. Rozwinięty na Zachodzie, jest modlitwą typowo medytacyjną i odpowiada poniekąd « modlitwie serca » czy « modlitwie Jezusowej », która wyrosła na glebie chrześcijańskiego Wschodu.

Różaniec, wychodząc z doświadczenia Maryi, jest modlitwą wyraźnie kontemplacyjną.

Pozbawiony tego wymiaru, okazałby się wyzuty ze swej natury, jak podkreślał Paweł VI: «Jeśli brak kontemplacji, różaniec upodabnia się do ciała bez duszy i zachodzi niebezpieczeństwo, że odmawianie stanie się bezmyślnym powtarzaniem formuł, oraz że będzie w sprzeczności z upomnieniem Chrystusa, który powiedział: ‚Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani’ (Mt 6, 7). Różaniec bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, by przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu, i by otwarte zostały niezgłębione tych tajemnic bogactwa». Warto zatrzymać się nad tą głęboką myślą Pawła VI, by wyłonić pewne wymiary różańca, które lepiej określają właściwy mu charakter kontemplacji chrystologicznej.

Wspominanie Chrystusa z Maryją

Kontemplować z Maryją to przede wszystkim wspominać. Należy jednak rozumieć to słowo w biblijnym znaczeniu pamięci (zakar), która aktualizuje dzieła dokonane przez Boga w historii zbawienia. Biblia jest opisem zbawczych wydarzeń, które mają swój punkt kulminacyjny w samym Chrystusie. Wydarzenia te nie należą tylko do ‚wczoraj’; są także ‚dniem dzisiejszym’ zbawienia. Aktualizacja ta urzeczywistnia się w szczególny sposób w liturgii: to, czego Bóg dokonał przed wiekami, nie dotyczy jedynie bezpośrednich świadków tych wydarzeń, ale swym darem łaski dosięga ludzi wszystkich czasów. Dotyczy to w pewien sposób także każdej innej praktyki pobożnej zbliżającej nas do tych wydarzeń: «wspominać je» w postawie wiary i miłości oznacza otwierać się na łaskę, jaką Chrystus uzyskał dla nas przez swe tajemnice życia, śmierci i zmartwychwstania.

Dlatego, jeśli raz jeszcze za Soborem Watykańskim II należy potwierdzić, że liturgia jako sprawowanie kapłańskiego urzędu Chrystusa i jako kult publiczny «jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc», to trzeba także przypomnieć, że «życie duchowe nie ogranicza się do udziału w samej liturgii. Choć bowiem chrześcijanin powołany jest do wspólnej modlitwy, powinien także wejść do swego mieszkania i w ukryciu modlić się do Ojca (por. Mt 6, 6), a nawet, jak uczy Apostoł, winien modlić się nieustannie (por. 1 Tes 5, 17)». Różaniec ze swą specyfiką przynależy do tej urozmaiconej scenerii modlitwy ‚nieustannej’, a jeśli liturgia, jako działanie Chrystusa i Kościoła, jest zbawczym działaniem w pełnym tego słowa znaczeniu, to różaniec, jako ‚medytacja’ o Chrystusie z Maryją, jest zbawienną kontemplacją. Zagłębianie się, tajemnica po tajemnicy, w życie Odkupiciela sprawia bowiem, że to, co On zdziałał, a liturgia aktualizuje, zostaje dogłębnie przyswojone i kształtuje egzystencję.

Upodabniać się do Chrystusa z Maryją

Istotnym znamieniem duchowości chrześcijańskiej jest wysiłek ucznia, by upodabniać się coraz bardziej do swego Mistrza (por. Rz 8, 29; Flp 3, 10. 21). Wylanie Ducha Świętego w chrzcie wszczepia wierzącego jako latorośl w krzew winny, którym jest Chrystus (por. J 15, 5), czyni go członkiem Jego mistycznego Ciała (por. 1 Kor 12, 12; Rz 12, 5). Tej istniejącej od początku jedności musi jednak odpowiadać droga coraz większego upodabniania się do Niego, które winno coraz bardziej ukierunkowywać postępowanie ucznia zgodnie z ‚logiką’ Chrystusa: «To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie» (Flp 2, 5). Zgodnie ze słowami Apostoła trzeba «przyoblec się w Chrystusa» (Rz13, 14; Ga 3, 27).

Na duchowej drodze różańca, opartej na nieustannym kontemplowaniu – razem z Maryją – Chrystusowego oblicza, ten wymagający ideał upodabniania się do Niego jest osiągany przez obcowanie, które moglibyśmy nazwać «przyjacielskim». Wprowadza nas ono w naturalny sposób w życie Chrystusa i pozwala nam jakby «oddychać» Jego uczuciami. W związku z tym bł. Bartłomiej Longo stwierdza: «Jak dwóch przyjaciół, którzy często razem przestają, zazwyczaj upodabnia się również w obyczajach, tak też my, prowadząc serdeczne rozmowy z Jezusem i Maryją przez medytowanie tajemnic różańca i rozwijając razem to samo życie przez komunię, możemy, na ile byłaby do tego zdolna nasza małość, stać się do Nich podobni i nauczyć się od tych najwyższych przykładów życia pokornego, ubogiego, ukrytego, cierpliwego i doskonałego».

Gdy chodzi o ten proces upodabniania się do Chrystusa przez różaniec, zawierzamy się szczególnie macierzyńskiemu działaniu Najświętszej Dziewicy. Ta, która jest Rodzicielką Chrystusa, sama należąc do Kościoła jako jego «najznakomitszy i całkiem szczególny członek», jest równocześnie ‚Matką Kościoła’. Będąc nią, ustawicznie ‚rodzi’ dzieci mistycznego Ciała swego Syna. Czyni to poprzez wstawiennictwo, wypraszając dla nich niewyczerpane wylanie Ducha. Jest Ona doskonałą ikoną macierzyństwa Kościoła.

Różaniec przenosi nas mistycznie, byśmy stanęli u boku Maryi, troszczącej się o ludzkie wzrastanie Chrystusa w domu w Nazarecie. Pozwala Jej to wychowywać nas i kształtować z tą samą pieczołowitością, dopóki Chrystus w pełni się w nas nie «ukształtuje» (por. Ga 4, 19). To działanie Maryi, oparte całkowicie na działaniu Chrystusa i zupełnie Mu podporządkowane, «nie przeszkadza w żaden sposób bezpośredniej łączności wiernych z Chrystusem, ale ją umacnia». Jest to jasna zasada wyrażona przez Sobór Watykański II. Mocno doświadczyłem tej prawdy w moim życiu i uczyniłem z niej podstawę mojej dewizy biskupiej: «Totus tuus». Inspiracją tej dewizy jest, jak wiadomo, doktryna św. Ludwika Marii Grignion de Montforta, który tak wyjaśniał rolę Maryi w procesie upodabniania każdego z nas do Chrystusa: «Ponieważ cała doskonałość nasza polega na upodobnieniu się do Chrystusa Pana, na zjednoczeniu z Nim i poświęceniu się Jemu, przeto najdoskonalszym ze wszystkich nabożeństw jest bezspornie to, które nas najdoskonalej upodabnia do Chrystusa, najściślej z Nim jednoczy i całkowicie Jemu poświęca. A że ze wszystkich stworzeń najpodobniejsza do Chrystusa Pana jest Matka Najświętsza, wynika stąd, że spośród wszystkich nabożeństw, tym, które duszę najlepiej poświęca Zbawicielowi naszemu i ją z Nim jednoczy, jest nabożeństwo do Najświętszej Panny, Jego świętej Matki. Im bardziej poświęcona jest Maryi, tym zupełniej należeć będzie do Jezusa». Nigdzie drogi Chrystusa i Maryi nie jawią się tak ściśle złączone, jak w różańcu. Maryja żyje tylko i wyłącznie w Chrystusie i ze względu na Chrystusa!

Różaniec jest także drogą głoszenia i zgłębiania misterium Chrystusa, na której ono wciąż na nowo przedstawia się na różnych płaszczyznach doświadczenia chrześcijańskiego. Wzorcem jest modlitewna i kontemplacyjna prezentacja, której celem jest ukształtowanie ucznia według Serca Chrystusa. Kiedy bowiem w modlitwie różańcowej uwzględni się odpowiednio wszystkie elementy, aby medytacja była skuteczna, zwłaszcza przy odmawianiu wspólnotowym w parafiach i sanktuariach, powstaje szczególna sposobność katechezy, którą duszpasterze winni umieć wykorzystać. Matka Boża Różańcowa również w ten sposób prowadzi dalej swe dzieło głoszenia Chrystusa. Historia różańca pokazuje, jak tej modlitwy używali zwłaszcza dominikanie, gdy Kościół przeżywał trudne chwile z powodu szerzenia się herezji. Dziś stoimy wobec nowych wyzwań. Czemuż nie wziąć znowu do ręki koronki z wiarą tych, którzy byli przed nami? Różaniec zachowuje całą swą moc i pozostaje narzędziem nie do pominięcia pośród środków duszpasterskich każdego dobrego głosiciela Ewangelii.

Różaniec «streszczeniem Ewangelii»

W kontemplację oblicza Chrystusa nie można wejść inaczej, jak słuchając w Duchu Świętym głosu Ojca, bo «nikt nie zna Syna, tylko Ojciec» (Mt 11, 27). W okolicach Cezarei Filipowej, wobec wyznania Piotra, Jezus wyraźnie określa, gdzie jest źródło tej tak jasnej intuicji co do Jego tożsamości: «Nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie» (Mt 16, 17). Konieczne jest zatem objawienie dane z wysoka. By je móc przyjąć, trzeba przybrać postawę słuchania: «Tylko doświadczenie milczenia i modlitwy stwarza odpowiednie podłoże, na którym może dojrzeć i rozwinąć się bardziej prawdziwe, adekwatne i spójne poznanie tajemnicy».

Różaniec jest jedną z tradycyjnych dróg modlitwy chrześcijańskiej stosowanej do kontemplowania oblicza Chrystusa. Tak opisał go Papież Paweł VI: «Różaniec, ponieważ opiera się na Ewangelii i odnosi się, jakby do centrum, do tajemnicy Wcielenia i Odkupienia ludzi, trzeba uważać za modlitwę, która w pełni posiada znamię chrystologiczne. Albowiem jego charakterystyczny element, mianowicie litanijne powtarzanie pozdrowienia anielskiego ‚Zdrowaś Maryjo’, przynosi również nieustanną chwałę Chrystusowi, do którego – jako do ostatecznego kresu – odnosi się zapowiedź anioła i pozdrowienie matki Chrzciciela: ‚Błogosławiony owoc żywota Twojego’ (Łk 1, 42). Co więcej, powtarzanie słów ‚Zdrowaś Maryjo’ jest jakby kanwą, na której rozwija się kontemplacja tajemnic. Chrystus bowiem wskazywany w każdym pozdrowieniu anielskim jest tym samym Chrystusem, którego kolejno wypowiadane tajemnice ukazują jako Syna Bożego i jako Syna Dziewicy».

Różaniec – skarb, który trzeba odkryć

Drodzy Bracia i Siostry! Modlitwa tak łatwa, a równocześnie tak bogata naprawdę zasługuje, by wspólnota chrześcijańska ponownie ją odkryła. Uczyńmy to przede wszystkim w bieżącym roku, przyjmując tę propozycję, aby pogłębić treści zarysowane w Liście apostolskim Novo millennio ineunte, który był inspiracją dla programów duszpasterskich tak wielu Kościołów partykularnych w planowaniu zadań na najbliższą przyszłość.

Zwracam się szczególnie do Was, drodzy Bracia w biskupstwie, kapłani i diakoni, oraz do Was, pełniących rozmaite posługi na polu duszpasterstwa, abyście, poznając z osobistego doświadczenia piękno różańca, stawali się jego gorliwymi promotorami.

Ufam też, że Wy, teolodzy, podejmując refleksję metodyczną i równocześnie inspirowaną przez autentyczną mądrość, zakorzenioną w Słowie Bożym i wrażliwą na to, czym żyje lud chrześcijański, przyczynicie się do odkrywania podstaw biblijnych, duchowych bogactw i wartości duszpasterskiej tej tradycyjnej modlitwy.

Liczę na Was, osoby konsekrowane, powołane ze szczególnego tytułu do kontemplowania oblicza Chrystusa w szkole Maryi.

Patrzę na Was wszystkich, Bracia i Siostry wszelkiego stanu, na Was, rodziny chrześcijańskie, na Was, osoby chore i w podeszłym wieku, na Was młodzi: weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca, odkrywając ją na nowo w świetle Pisma Świętego, w harmonii z liturgią, w kontekście codziennego życia.

Oby ten mój apel nie popadł w zapomnienie nie wysłuchany! Na początku dwudziestego piątego roku mojego Pontyfikatu powierzam ten List apostolski czułym dłoniom Maryi Panny, korząc się w duchu przed Jej obrazem we wspaniałym sanktuarium wzniesionym dla Niej przez bł. Bartłomieja Longo, apostoła różańca. Chętnie wypowiadam jego wzruszające słowa, jakimi kończy on słynną Suplikę do Królowej Różańca Świętego: «O, błogosławiony różańcu Maryi, słodki łańcuchu, który łączysz nas z Bogiem; więzi miłości, która nas jednoczysz z aniołami; wieżo ocalenia od napaści piekła; bezpieczny porcie w morskiej katastrofie! Nigdy cię już nie porzucimy. Będziesz nam pociechą w godzinie konania. Tobie ostatni pocałunek gasnącego życia. A ostatnim akcentem naszych warg będzie Twoje słodkie imię, o Królowo Różańca z Pompei, o Matko nasza droga, o Ucieczko grzeszników, o Władczyni, Pocieszycielko strapionych. Bądź wszędzie błogosławiona, dziś i zawsze, na ziemi i w niebie».

Całość Listu Apostolskiego „Rosarium Virginis Mariae” dostępna jest na stronie Internetowej Stolicy Apostolskiej pod adresem:

http://w2.vatican.va/content/john-paul-ii/pl/apost_letters/2002/documents/hf_jp-ii_apl_20021016_rosarium-virginis-mariae.html

lub

http://www.nonpossumus.pl/encykliki/Jan_Pawel_II/rosarium_virginis_mariae/

Suplika do Królowej Różańca Świętego

Modlitwę tę ułożył bł. Bartolo Longo. Odmawiana jest tylko dwa razy w roku, 8 maja (rocznica położenia kamienia węgielnego pod świątynię, w święto Michała Archanioła) oraz w pierwszą niedzielę października (święto Matki Bożej Różańcowej). W noc poprzedzającą te Dni Łaski trwa czuwanie, tzw. noc modlitwy. Największe uroczystości związane z tą modlitwą odbywają się w Sanktuarium w Pompejach przed obrazem Matki Bożej Pompejańskiej.

 

Film z uroczystości w Sanktuarium w Pompejach z 2012 roku można obejrzeć pod adresem:

https://youtu.be/9ab2i6eMkFc

 

Treść Supliki do Królowej Różańca Świętego po polsku.

O, błogosławiony różańcu Maryi,
słodki łańcuchu, który łączysz nas z Bogiem;
więzi miłości, która nas jednoczysz z aniołami;
wieżo ocalenia od napaści piekła;
bezpieczny porcie w morskiej katastrofie!
Nigdy cię już nie porzucimy.
Będziesz nam pociechą w godzinie konania.
Tobie ostatni pocałunek gasnącego życia.
A ostatnim akcentem naszych warg
będzie Twoje słodkie imię,
o Królowo Różańca z Pompei,
o Matko nasza droga,
o Ucieczko grzeszników,
o Władczyni,
Pocieszycielko strapionych.
Bądź wszędzie błogosławiona,
dziś i zawsze, na ziemi i w niebie!

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

Czcigodna Dziewico Zwycięska, Pani nieba i ziemi, na imię Której cieszą się niebiosa i drży piekło, o chwalebna Królowo Różańca Świętego my oddane Twoje dzieci, zgromadzeni w twoim Sanktuarium w Pompejach w tym uroczystym dniu (tj. 8 maja i w pierwszą niedzielę października), wylewamy uczucia naszego serca i z ufnością synowską przedstawiamy Ci nasze troski. Z tronu łaskawości, gdzie zasiadasz Królowo, zwróć o Maryjo, Twoje litościwe spojrzenie na nas, na nasze rodziny, na cały świat. Niech wzbudzą w Tobie współczucie zmartwienia i cierpienia, które zaprawiają goryczą nasze życie. Zobacz, o Matko, ile czyha na nas niebezpieczeństw duszy i ciała, jak wiele uciska nas nieszczęść i udręk.
O Matko, wybłagaj dla nas miłosierdzie u Twego Syna Bożego i pozyskaj Twoją łaskawością serca grzeszników. To są nasi bracia i Twoje dzieci, za które Jezus Chrystus zapłacił swoją Krwią, a którzy zasmucają najczulsze Twoje serce. Okaż się wszystkim, że jesteś Królową pokoju i przebaczenia.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.

To prawda, że my pierwsi, chociaż jesteśmy Twoimi dziećmi, nie przestajemy przyczyniać się naszymi grzechami do krzyżowania Jezusa i wciąż na nowo przebijamy Twoje serce.
Wyznajemy, że zasłużyliśmy na najcięższe kary, lecz wspomnij, że na Golgocie wzięłaś razem z Krwią Przenajświętszą testament umierającego Odkupiciela, który ogłosił Cię Matką, naszą Matką grzeszników.

A więc Ty, jako nasza Matka, jesteś naszą Orędowniczką, naszą nadzieją. a my, jęcząc, wyciągamy do Ciebie błagalnie nasze ręce i wołamy do Ciebie: Miłosierna!
O dobra Matko, zlituj się nad nami, nad naszymi duszami, nad naszymi rodzinami, nad naszymi krewnymi, przyjaciółmi, nad naszymi bliskimi zmarłymi, a nade wszystko nad naszymi nieprzyjaciółmi i nad tylu ludźmi, którzy chociaż noszą imię chrześcijan, to jednak wciąż obrażają łaskawe Serce Twojego Syna. prosimy Cię dzisiaj o miłosierdzie dla zdeprawowanych narodów, o miłosierdzie dla całej Europy, dla całego świata, aby pełen skruchy powrócił do Twojego Serca.

Miłosierdzie dla wszystkich, o Matko Miłosierdzia!

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.

O Maryjo racz nas przychylnie wysłuchać! Jezus Chrystus złożył w Twoje ręce wszystkie skarby swoich łask i swego miłosierdzia.

Ty zasiadasz po prawicy swego Syna, Dziewico królewska i ukoronowana, jaśniejąca nieśmiertelną chwałą ponad wszystkie chóry Aniołów. Ty rozpościerasz swoje panowanie tak daleko, jak daleko sięgają niebiosa, i Tobie są poddane ziemia i wszystkie stworzenia.
Tobie została udzielona wszechmoc przez łaskę nad Sercem twojego Syna i dlatego możesz nas wspomagać. Jeśli Ty nie chciałabyś nas wspomagać, ponieważ jesteśmy synami niewdzięcznymi i niegodnymi Twojej pomocy, nie wiedzielibyśmy do kogo mamy się zwrócić. Twoje matczyne serce nie dopuści do tego, żebyśmy, Twoje dzieci zostali zgubieni.

Dziecię, które widzimy na Twoich kolanach i mistyczna korona różańca, którą dostrzegamy w Twojej ręce, napełniają nas ufnością, że będziemy wysłuchani. Pokładamy całkowicie zaufanie w Tobie, oddajemy się, jak słabe dzieci, w ramiona najczulszej spośród Matek i dzisiaj właśnie oczekujemy od Ciebie upragnionych łask.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.

Prośmy Maryję o Jej błogosławieństwo.

Prosimy Cię teraz, o Królowo, o ostatnią łaskę, której nam nie możesz odmówić w tym tak uroczystym dniu (tylko 8 maja i w pierwszą niedzielę października).

Udziel nam wszystkim Twojej niezmiennej miłości i w sposób specjalny Twojego macierzyńskiego błogosławieństwa.

Nie odejdziemy od Ciebie, dopóki nas nie pobłogosławisz. Błogosław o Maryjo w tej chwili Ojca św. Do dawnych blasków Twojej Korony, do zwycięstwa Twojego Różańca, ze względu na które zostałaś nazwana Królową Zwycięską, dołącz jeszcze i to o Matko: daj zwycięstwo religii i pokój wspólnocie ludzkiej. Błogosław naszych biskupów, kapłanów a szczególnie tych wszystkich, którzy gorliwie zabiegają o sławę Twojego sanktuarium. Błogosław wreszcie wszystkich złączonych z Twoją świątynią w Pompejach i tych, którzy zabiegają i troszczą się o nabożeństwo Różańca świętego.

O błogosławiony Różańcu Maryi, słodki łańcuszku, który nasz wiążesz z Bogiem w związku miłości, który jednoczysz nas z aniołami. Wieżo zbawienia przeciwko napaściom piekła! Najpewniejszy porcie dla rozbitków, nie opuścimy Cię już nigdy.
Ty będziesz nam umocnieniem w godzinie konania, tobie poślemy ostatni pocałunek życia, które będzie gasnąć.

Ostatnim słowem naszych warg będzie Twoje słodkie imię, o Królowo Różańca świętego z Pompejów, o Matko nasza droga, o Ucieczko grzeszników, o Pani pocieszycielko strapionych.

Bądź wszędzie błogosławiona dzisiaj i na zawsze na ziemi i w niebie. Amen.

Witaj, Królowo, Matko miłosierdzia,
Życie, słodyczy i nadziejo nasza, witaj.
Do Ciebie wołamy wygnańcy, synowie Ewy.
Do Ciebie wzdychamy, jęcząc i płacząc na tym łez padole.
Przeto, Orędowniczko nasza, one miłosierne oczy Twoje na nas zwróć.
A Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, po tym wygnaniu nam okaż.
O, łaskawa,
O, litościwa
O, słodka Panno Maryjo.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

 

Modlitwa do św. Michała Archanioła

Święty Michale Archaniele!
Wspomagaj nas w walce, a przeciw zasadzkom i niegodziwości złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Zapraszam do odmawiania Nowenny Pompejańskiej w wersji wideo:

Nowenna Pompejańska – część 1 Błagalna

https://youtu.be/t4XK_gjYbh4

Nowenna Pompejańska – część 2 Dziękczynna

https://youtu.be/RhqVoIAMMZ0

Bibliografia

Doroszewski W. (red.) (1958-1969) Słownik języka polskiego, Warszawa: Wydawnictwo Wiedza Powszechna (t. 1-4), Państwowe Wydawnictwo Naukowe (t. 5-11).

Kowalczyk M. (2012), Modlitewnik Matki Kościoła, Poznań: Wydawnictwo Flos Carmeli.

Longo Bartolo, Różaniec i Miłosierdzie, książka + filmy na DVD, Poznań: Wydawnictwo Rosemaria.

Łaszewski W. (2016), Wszystko o różańcu, który może wszystko, Warszawa: Wydawnictwo Fronda.

Jagues Luis Monsabre OP (2017) Rozważania różańcowe z tradycji katolickiej, Kraków: Wydawnictwo AA

Gabriele Amorth (2016) Mój różaniec, Kraków: Wydawnictwo Esprit

James M. Hahn (2014) Medytacje różańcowe, Kraków: Wydawnictwo M

Praca Zbiorowa (2002), Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu, Częstochowa: Wydawnictwo Paulinianum.

Praca Zbiorowa (2006), Biblia Tysiąclecia z komentarzami, Wydanie V, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum

Praca zbiorowa (2007) Różaniec Biblijny wraz z modlitwami Apostoła, Kraków: Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy.

Witkowski A. (opracowanie), (2006), Różaniec Święty według Listu Apostolskiego Rosarium Virginis Mariae Papieża Jana Pawła II, Gdańsk: Oficyna JPII.

Źródła internetowe:  www.vatican.va www.opoka.org, www.niedziela.pl, www.katolik.pl, www.brewiarz.pl www.liturgia.wiara.pl www.katolicki.net www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl www.jezuici.pl www.pijarzy.pl www.gosc.pl 

 

Księga Psalmów – porównanie różnych tłumaczeń

Większość psalmów pochodzi od Dawida. Napisane zostały około 1000 lat przed Chrystusem. Głównym tematem jest chwalenie Boga, dlatego księga ta w języku hebrajskim nosiła nazwę Sefar Tehillim, co znaczy Księga Pochwał. Autorstwo 73 psalmów przypisuje się Dawidowi. Dwanaście psalmów (50 i 73-83) pochodzi od Asafa; dwa (72, 127) od Salomona, jeden od Mojżesza (90), jeden od Etana (89), 12 od synów Koracha, rodziny lewickich śpiewaków (42-49, 84, 84, 87, 88). W psalmach tych dużo jest proroctwa. Psalmy 22 i 69 z dokładnością przepowiadają cierpienia Pana; psalmy 2, 21, 72 przedstawiają Pana jako króla; w 50, 97, 98 Jego drugie przyjście; w krótkim 110 widać podobieństwo między Chrystusem a kapłanem Melchizedekiem. W Nowym Testamencie jest 186 cytatów Psalmów. Psalmy, które dotyczą głównie Chrystusa, nazywamy Psalmami Mesjańskimi. Do tych należą: 2, 8, 23, 16, 24, 40, 45, 68, 69, 72, 102, 110, 118. Potwierdza to sam Pan w Łuk. 24;44. Psalmy te przedstawiają cierpienia ludzi, ale że są tak podobne do cierpień Pana, wcielone zostały do Pisma Świętego dla opisania śmierci i cierpień Pańskich.

Pierwszym najważniejszym tłumaczeniem z języka hebrajskiego i aramejskiego Biblii a co za tym idzie również Księgi Psalmów, była grecka Septuaginta (LXX) przetłumaczona przez Orygenesa. Przekład ten szacowany jest na 250 – 150 rok p.n.e. Następnym ważnym przekładem Biblii tym razem na łacinę była Wulgata tłumaczona od 390 r. n.e. w Betlejem przez mnicha św. Hieronima. Korzystał on z dostępnych tekstów starołacińskich, greckich i hebrajskich. Księgę Psalmów św. Hieronim pozostawił w tłumaczeniu Orygenesa. Po wielu korektach Wulgaty opublikowano w roku 1592 Biblię Sykstyńsko – Klementyńską jako obowiązujący tekst w Kościele Rzymskim. Biblia ta służyła wiele wieków jako źródło do tłumaczeń w innych językach narodowych. W roku 1800 Biblia była przetłumaczona na 70 języków, w połowie XIX wieku było to już 205 języków a do schyłku XX wieku szacowano przekłady na 1900 języków i dialektów świata. Najbardziej znanym i cenionym, światowym katolickim przekładem z języków oryginalnych Pisma Świętego jest „La Bible de Jerusalem” (Biblia Jerozolimska) wydawana w formie zeszytów w latach 1948-1954 koordynowana przez Th.G. Chifflot’a OP, a pierwsze wydanie książkowe ukazało się w roku 1956 przygotowane przez egzegetów z dominikańskiej szkoły biblijnej z Jerozolimy. W Polsce w Lublinie w 1991 roku zostało wydane pierwsze tłumaczenie ale tylko Księgi Psalmów z Biblii Jerozolimskiej.

Najstarszym przekładem Biblii na język polski jest Psałterz Floriański oraz nieco młodszy Psałterz Puławski z przełomu XIV i XV wieku. W 1546 roku Mikołaj Rej wydał swobodne tłumaczenie Psałterza Dawidowego, następnie Biblia Leopolity została wydana w roku 1561. Najbardziej znanym przekładem niekatolickim, wydanym przez polskich kalwinistów była Biblia Brzeska wydana w 1563 roku, następnie Biblia Nieświeska z 1572 roku. Protestanci wydali w roku 1632 Biblię Gdańską, która przetrwała kilka wieków jako wzór dla wiernych tego wyznania. Kościół katolicki w roku 1599 wydał Biblię Wujka, która stała się na kilka wieków obowiązującym przekładem. Następnym po Biblii Wujka najważniejszym i kompleksowym tłumaczeniem była Biblia Tysiąclecia wydana w 1965 roku. W latach 1960 – 1975 została wydana Biblia Poznańska, a w roku 1997 Biblia Warszawsko – Praska Biskupa Kazimierza Romaniuka. Najnowszym dziełem jest Biblia Ekumeniczna wydana w 2001 roku Nowy Testament i Księga Psalmów i w pięciu tomach, zaś Stary Testament został wydany w 2008 roku.

Poniżej podaję porównanie pierwszych psalmów z różnych tłumaczeń.

Biblia Hebrajska – Tanach

Bibliografia: Cylkow Izaak (1841-1908) (tłum) (2016), Tora Pięcioksiąg Mojżesza, Kraków: Wydawnictwo Austeria.

Dwujęzyczne wydanie, hebrajsko-polskie, pierwszych pięciu ksiąg Starego Testamentu czyli Tory lub tzw. Pięcioksięgu Mojżeszowego. Zawiera do niektórych wersów krótkie komentarze autora Izaaka Cylkowa. Ważny jest układ stron: lewa – po polsku, prawa po hebrajsku. Czyta się od tyłu do przodu. Nie jest pisana językiem współczesnym ale absolutnie to nie przeszkadza w rozumieniu treści.

Biblia Hebrajska jako oryginał Starego Testamentu powstała w latach 1400-400 p.n.e.

Tanach to inaczej Biblia Hebrajska w tradycyjnym układzie ksiąg przyjętym w większości żydowskich wydań Biblii masoreckiej: Pięcioksiąg (Tora), Prorocy (Newiim) i Pisma (Ketuwim). Hebrajski tytuł „Tanach” jest skrótowcem utworzonym z pierwszych liter tych słów. Porządek Tanachu różni się zatem od kolejności przyjętej w chrześcijańskim „Starym Testamencie”, zaczerpniętej z Septuaginty (LXX) oraz Wulgaty, gdzie księgi zgrupowano w następujące działy: Pięcioksiąg, księgi historyczne, księgi mądrościowe, księgi prorockie. Tanach nie zawiera też obecnych w kanonie katolickim (i częściowo prawosławnym) tzw. ksiąg deuterokanonicznych, uznawanych przez wyznawców judaizmu oraz reformowanych chrześcijan za apokryfy (księgi Machabejskie, Mądrości, Syracha, Tobiasza, Judyty i Barucha).

Psalm 1

1 Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą bezbożnych Ani nie stoi na drodze grzeszników, Ani nie zasiada w gronie szyderców,
2 Lecz ma upodobanie w zakonie Pana I zakon jego rozważa dniem i nocą.
3 Będzie on jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, Wydające swój owoc we właściwym czasie, Którego liść nie więdnie, A wszystko, co uczyni, powiedzie się.
4 Nie tak jest z bezbożnymi! Są oni bowiem jak plewa, Którą wiatr roznosi.
5 Przeto nie ostoją się bezbożni na sądzie Ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych.
6 Gdyż Pan troszczy się o drogę sprawiedliwych, Droga zaś bezbożnych wiedzie do nikąd.

 

Tekst oryginalny po hebrajsku

Septuaginta – Grecki Stary Testament

Bibliografia: Ks. Prof. Remigiusz Popowski SDB (oprac.) (2013), Septuaginta, Warszawa: Wydawnictwo Vocatio.

Septuaginta jest starożytnym przekładem Biblii Starego Testamentu i niektórych jej apokryfów z języka hebrajskiego i aramejskiego na język grecki. Nazwa pochodzi od łac. septuaginta (siedemdziesiąt), bo tylu zgodnie z tradycją, zostało zatrudnionych tłumaczy. Powstawał w III-II w. p.n.e. w żydowskiej diasporze w Egipcie. Septuaginta była podstawą cytatów Starego Testamentu w Nowym Testamencie i stała się oficjalną grecką Biblią Kościoła. Septuaginta znana była w ostatnich wiekach przed Chrystusem a w pierwszych wiekach po Chrystusie prawie w całym okręgu Morza Śródziemnego. Greczyznę tamtego czasu nazywa się językiem KOJNE, czyli językiem „wspólnym”.

 

Psalm 1 – tekst oryginalny po grecku

 

Wulgata – Biblia po łacinie

Bibliografia: Nova Vulgata (1979), Citta del Vaticano: Libreria Editrice Vaticana.

Tekst oryginalny Wulgaty można również znaleźć na stronach internetowych Watykanu pod adresem: http://www.vatican.va/archive/bible/nova_vulgata/documents/nova-vulgata_index_lt.html

Wulgata – tłumaczenie Biblii z języka hebrajskiego na język łaciński dokonane przez św. Hieronima (Eusebius Sophronius Hieronymus) na polecenie papieża Damazego I w latach 340 – 420 n.e. W 1546 r. Sobór Trydencki w obliczu herezji reformatorów uznał Wulgatę za przekład autentyczny, wolny od błędów doktrynalnych i stanowiący podstawę dla przekładów na języki narodowe. Przekład ten stał się urzędowym tekstem Kościoła Rzymskokatolickiego. Najstarszy kodeks (najwcześniejszy zachowany rękopis Biblii) – tzw. Kodeks Amiatinusa sięga VI w. n.e. powstał w klasztorach kierowanych przez opata Ceolfryda na terenie dzisiejszej Wielkiej Brytanii.

Psalm 1 – tekst oryginalny po łacinie

1 Beatus vir qui non abiit in consilio impiorum et in via peccatorum non stetit in cathedra derisorum non sedit

2 sed in lege Domini voluntas eius et in lege eius meditabitur die ac nocte

3 et erit tamquam lignum transplantatum iuxta rivulos aquarum quod fructum suum dabit in tempore suo et folium eius non defluet et omne quod fecerit prosperabitur

4 non sic impii sed tamquam pulvis quem proicit ventus

5 propterea non resurgent impii in iudicio neque peccatores in congregatione iustorum

6 quoniam novit Dominus viam iustorum et iter impiorum peribit

Biblia Jerozolimska

Bibliografia: Centrum Formacji Wspólnot Neokatechumenalnych w Archidiecezji Lubelskiej (2006) Biblia Jerozolimska, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Pierwsze francuskie wydanie, w latach 1948-54 koordynował Th.G. Chifflot OP. Obecnie kolejne wydania przygotowują egzegeci z dominikańskiej szkoły biblijnej z Jerozolimy (École biblique et archéologique française de Jérusalem). W Polsce od lat osiemdziesiątych Biblia Jerozolimska była szeroko wykorzystywana przez wspólnoty Drogi Neokatechumenalnej. Ważnym elementem tych wspólnot jest modlitwa przy użyciu odnośników biblijnych, tzw. skrutacja, zaś Biblia Jerozolimska zawiera najwięcej odnośników biblijnych. Z braku polskiego wydania stosowano wydania włoskie, francuskie lub hiszpańskie. Pełne polskie wydanie Biblii Jerozolimskiej ukazało się dopiero w 2006. Jego tekst bazuje na V wydaniu Biblii Tysiąclecia. Przypisy, odnośniki biblijne oraz podtytuły pochodzą z wydania La Bible de Jérusalem, Paris 1996.

Psalm 1: Dwie drogi

Wstęp do Psałterza.
Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie siada w kole szyderców,
lecz ma upodobanie w Prawie Pana,
nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą.
Jest on jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
a liście jego nie więdną:
co czyni, pomyślnie wypada.

Nie tak występni, nie tak:
są oni jak plewa, którą wiatr zamiata.
Toteż występni nie ostoją się na sądzie
ani grzesznicy – w zgromadzeniu sprawiedliwych,
bo Pan uznaje drogę sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie.

Psałterz Floriański

Bibliografia: Psałterz floriański łacińsko-polsko-niemiecki. Rękopis Biblioteki Narodowej w Warszawie, wyd. R. Ganszyniec, W. Taszycki, S. Kubica, pod red. L. Bernackiego, Lwów 1939 (reprint), wstęp. M. Cybulski, Łódź, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, 2002.

Najstarszym polskim przekładem Biblii jest Psałterz Floriański zwany również inaczej Psałterzem królowej Jadwigi, z przełomu XIV i XV wieku. Jest to przepiękny rękopis (manuskrypt) pergaminowy, zapisany średniowiecznym pismem kodeksowym zwanym teksturą zawierający barwne (złote, niebieskie i czerwony) inicjały. Psałterz został spisany najprawdopodobniej (badacze wskazują jednak inne możliwe miejsca) w klasztorze Zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna w miejscowości Sankt Florian (Austria) w trzech językach: polskim, łacińskim i niemieckim. Psałterz ten był wydany po raz pierwszy przez S. Dunina-Borkowskiego w roku 1834 w Wiedniu. Następne wydanie ale tylko Psałterza notujemy w 1883 roku w Poznaniu przygotowane przez Władysława Nehringa. W 1939 roku we Lwowie został wydany pod redakcją Ludwika Bernackiego, przepiękny rękopis Psałterza Floriańskiego, a reprint tego wydania ukazał się w roku 2002 w Łodzi. Wacław Twardzik w roku 2006 opracował na nowo tekst Psałterza Floriańskiego w ramach projektu „Biblioteka zabytków piśmiennictwa średniowiecznego”. Po wielu latach starań rękopis w 1931 roku został zakupiony przez Rząd polski i przekazany do Biblioteki Narodowej. Na początku II wojny światowej dzieło zostało wywiezione do Kanady skąd powróciło do Polski w 1959 roku. Psałterz jako nasz skarb narodowy zdeponowany jest w skarbcu Biblioteki Narodowej, ostatnio był na jeden dzień pokazany publiczności 23 kwietnia 2016 roku.

Prolog pierwszy

  1. Duszę wielbi, usta czyści.
  2. Sierce wiesieli, wieżę wysoką stawi na niebiesiech.
  3. Człowieka oświeca, rozum otwarza.
  4. Wszystko złe zabija, stateczności naucza.
  5. Wysoka pokazuje, żądzą krolewstwa niebieskiego daje.
  6. Mir miedzy ciałem i duszą czyni, ogień duchowny w siercu podżega.
  7. Ode wszech grzechow troska jest, swar dobry powszedni jest.
  8. Korzenie wszech złych wypędza, jako pancerz obłoczy.
  9. Jako hełm zaszczyca, nadzieja zbawienia jest.
  10. Uciecha boleści jest, poznanie wiernej światłości jest.
  11. Studnia świątości jest, człowieka młodego karze.
  12. Krolewstwo boże na ziemi daje, tszczycę dusze zgładza.
  13. Trąba okropna jest; kto miłuje pienie psalmowe ustawicznie, nie może grzecha strojić.
  14. Kto ima chwałę bożą w siercu swojem, na końcu u Boga będzie sie wiesielić i duszę swą na niebie dziwnie usadzi. Amen.
  15. Tu sie dokonawa prolog łaciński, polski i niemiecski, a poczyna sie drugi takiż łaciński, polski i niemiecski.

Prolog drugi

  1. Malutki jeśm był miedzy bracią moją i młodszy jeśm był w domu oćca mego.
  2. Pasł jeśm owce oćca mego. Ręce moje uczyniły są organy a palce moje strojiły są żałtarz. 3. Kto swiastował [Bogu memu], ten Gospodzin wszech wysłuszca jest. On posłał anjeła swego i wziął mie od owiec oćca mego, i pomazał mie w miłosierdziu pomazania swego.
  3. Bracia moja mali i wielicy, a ninie lubo było w nich Gospodnu. Wyszedł jeśm przeciwo cudzoziemcowi i mołwił mi złe w bogoch swoich.
  4. Ale ja wyjąw od niego jego miecz, uciął jeśm głowę jego i odjął jeśm przekorę od synow israhelskich.
  5. Tu sie dokonawają dwa prologi łaciński, polski i niemiecski, a poczyna sie żałtarz.

Psalm 1

  1. Błogosławiony mąż, jen jest nie szedł po radzie niemiłościwych i na drodze grzesznych nie stał jest, i na stolcu nagłego spadnienia nie siedział jest,
  2. ale w zakonie bożem wola jego i w zakonie jego będzie myślić we dnie i w nocy.
  3. A będzie jako drzewo, jeż szczepiono jest podług ciekących wod, jeż owoc swoj da w swoj czas, 4. a list jego nie spadnie; i wszystko, csokoli uczyni, prześpieje.
  4. Nie tako niemiłościwi, nie tako, ale jako proch, jenże rzuca wiatr od oblicza ziemie.
  5. Przto nie wstają niemiłościwi w sądzie ani grzesznicy w radzie prawych,
  6. bo znaje Gospodzin drogę prawych, a droga złych zginie.
  7. Sława Oćcu i Synowi, i Świętemu Duchu,
  8. jako była z początka i ninie, i wżda, i na wieki wiekom.

Psałterz Puławski

Bibliografia: Słoński Stanisław (oprac.) (1916), Psałterz Puławski. Wstęp. Tekst z rękopisu Muzeum ks. Czartoryskich w Krakowie, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Następnym niewiele młodszym od Psałterza Floriańskiego jest Psałterz Puławski, jego powstanie szacowane jest na koniec XV i początek XVI wieku. Od XVIII wieku po wielu perturbacjach rękopis znajdował się w zbiorach rodziny Czartoryskich. Nie można określić jednak kto był jego autorem, niektórzy wskazują jego częściowe podobieństwo do Psałterza Floriańskiego. Psałterz Puławski jest pergaminowym kodeksem o 312 stronach, wykonany w formie bogato zdobionego modlitewnika a poszczególne psalmy poprzedzone są informacjami chrystologicznymi, zawierające informacje o sposobie odmawiania psalmu oraz związek psalmu z życiem Dawida. Psałterz jest dosłownym tłumaczeniem z tekstu łacińskiego więc niektóre wyrażenia są mało zrozumiałe i czasami wydają się być nie związane ze sobą, dlatego większość biblistów twierdzi, że Psałterz ten ma raczej małą wartość literacką ale wielką, jeżeli chodzi o świadectwo rozwoju języka polskiego na przestrzeni wieków. Pierwszą publikacją naśladującym rękopis było wydanie z 1880 roku przez Bibliotekę Kornicką w Poznaniu a dokonali tego Adam i Stanisław Pilińscy. Obecnie Psałterz Puławski zdeponowany jest w Bibliotece Czartoryskich w Krakowie i jest jednym z najcenniejszych dzieł z jej zbiorów.

Psalm 1 – transkrypcja prof. Wacława Twardzika

Pirzwy psalm wypowiada, iże Krystus on jest drewno wszem w się wierzącym. Poczynają sie księgi głośnych chwał albo samorzecznych proroka Dawida krola. Psalm.
1. Błogosławiony mąż, jen nie szedł po radzie niemiłościwych i na drodze grzesznych nie stał, i na stolcu nagłego spadnienia nie siedział,
2. ale w zakonie bożem wola jego i w zakonie jego będzie myślić we dnie i w nocy.
3. A będzie jako drzewo, jeż szczepiono jest podług ciekących wod, jeż owoc swoj da w czas swoj,
4. a i list jego nie spadnie; i wszystko, cokoli uczyni, zdarzy sie.
5. Nie tako niemiłościwi, nie tako, ale jako proch, jen rzuca wiatr od oblicza ziemie.
6. Przetoż nie wstają niemiłościwi w sądzie ani grzeszni w radzie prawych,
7. bo zna Bog drogę prawych, a droga złosnych zaginie. Sława <…>

Psałterz Dawidów

Bibliografia: Mikołaj Rej z Nagłowic (1901), Psałterz Dawidów, Wydawca: Stanisław Ptaszycki, Petersburg Księgarnia K. Grendyszyńskiego.

W 1545 lub na początku 1546 roku Mikołaj Rej wydał w Krakowie swobodne tłumaczenie z języka hebrajskiego Psałterza Dawidów, dedykowanego Zygmuntowi I Staremu. Sam Rej nie znał języka hebrajskiego i korzystał z pomocy przynajmniej kilku hebraistów, jednym z nich mógł być znakomity znawca języka hebrajskiego Franciszek Lismanin, będący jednocześnie spowiednikiem królowej Bony. Niektórzy badacze twierdzą, że Rej przy opracowywaniu Psałterza korzystał również z dzieła Jana van der Kampena pod tytułem „Psalmorum omnium iuxta hebraicam veritatem paraphrastica interpretatio”. Do naszych czasów w Psałterzu Dawidów Mikołaja Reja nie zachowały się wszystkie psalmy całkowicie kompletne, m.in. nie ma kompletnego Psalmu 1-szego, dlatego dla porównania podaję Psalm 2 z dzieła z 1901 roku.

Quare fremuerunt gentes. Ps. Secundus.

Argument wtóry.

Iż miał nastać król od Boga sprawiony.

Tu jawnie prorok wysławia, jako ludzie mieli sie sprzeciwić ustawam Pana naszego, a jaką też miał dać Bóg możność synowi swemu nad szerokością nieba i ziemie, i jako go jawnie prorok wyznawa być prawym synem bożym i królem wszelkiego stworzenia.

Psalm wtóry.

Które szaleństwo wzruszyło postronne narody, że miedzy sobą tak zwolili, iż sprawy boskiej, którą w zakonie swym uczynił, za nic sobie nie chcą mieć.

A owszem ci, którzy są przełożeni na ziemi, króle i książęta, uczyniwszy radę, zjednoczyli sie naprzeciwko panu i naprzeciwko pomazańcowi jego.

I zrzekli sie tak społu, przeczechmy sie wdali w tak niewolne posłuszeństwo a owszem rozerwiemy ty związki około siebie, a nie bądźmy posłuszni tym tak srogim ustawam ich.

A ty przegrózki ich nic inszego nie czynią, jedno żart, przed oblicznością onego Pana, który wszystki niebieskie sprawy sprawuje.

Albowiem, gdy mu sie zwidzi, jedną srogą postawą samą wyrzuci wszystki sprawy ich a zagniewawszy sie mało, wniwecz obróci wszystki rady ich.

Albowiem powiada Pan, iż ja nie folgując nikomu, obrałem sobie króla, ktory mi sie upodobał, któregom przełożył nad wszystkim zebranim ludzkim i w którymem umyślił wszystki kształty bóstwa swego osobliwie objawić.

A ja też ten król z tej powieści już biorę kształt a dekret ten, jako twardem zapisem u siebie umocniony mam, co Pan mój rzekł do mnie: Syneś ty mój miły jest, abowiem jam ciebie dziś sobie urodził.

A jeśli tego będziesz ode mnie potrzebował, jaką prawą ojczyznę, dziedzicznym prawem dam ci posieść wszystki narody ludzkie, a rozkazowanie twoje będzie rozszerzone aż do ostatecznego końca wszystkiej ziemie.

A jeśli być sie kto chciał sprzeciwić, snadnieć to przydzie skarać, wziąwszy w rękę sceptrum twoje królewskie, a nieinaczej jako zdunowi garnek stłuc, który był mało przed tym uczynił.

Przeto, zrozumiawszy temu, uznajcie sie wy, którzy jesteście przełożonemi na świecie, a przypuśćcie k sobie to łaskawe napominanie wy, którzy sądzicie ziemię.

A odłożywszy ty wasze żartowne sprawy na stronę, z wielką radością udawajcie sie w posłuszeństwo temu panu, a kochajcie sie, że wam jest dan taki król, mając też to na pieczy, co zacz jest, a jako jest rzecz straszliwa, aby miał być w czym obrażon.

A iż wam jeszcze syna swego przełożył, ubłagajcie go, jako najlepiej możecie nabywając łaski jego. Abowiem snaćby sie mógł rozgniewać, jeślibyście od słusznej drogi zbłądzili.

Bo jeśliby sie z wami chciał obchodzić jako z przeciwniki, tu byście dopiro poznali, jako są to szczęśliwi, którzy sie kochają, w tym, iż sie wdali w posłuszeństwo jego.

Chwała Bogu Ojcu i Synu etc.

Modlitwa

Boże wszechmogący nasz tak, jako tu prorok wysławia, że ty, będąc słowo ojcowskie, jesteś przed wszemi początki od niego narodzon; a poruczonoć jest w moc posłuszeństwo wszej szerokości świata; nie raczysz miły Panie rozcięgać nad nami srogości swoich, abyś nas miał potłuc, jako skorupy niepotrzebne, ale nas raczej tak sprawuj, iżbychmy mogli tobie zrozumieć, panu swemu, a wyznawać cie królem i panem swoim, a w tem zrozumieniu tak trwać w naukach twoich w prawdzie i sprawiedliwości, jako bychmy sobie mogli zasługować świętą łaskę twoję.

Ojcze nasz etc.

Dla porównania Psalm 2 z Biblii Tysiąclecia

Psalm 2 – Mesjasz królem

Ps 2,01 Dlaczego narody się buntują, czemu ludy knują daremne zamysły?

Ps 2,02 Królowie ziemi powstają i władcy spiskują wraz z nimi przeciw Panu i przeciw Jego Pomazańcowi:

Ps 2,03 ”Stargajmy Ich więzy i odrzućmy od siebie Ich pęta!”

Ps 2,04 Śmieje się Ten, który mieszka w niebie, Pan się z nich naigrawa,

Ps 2,05 a wtedy mówi do nich w swoim gniewie i w swej zapalczywości ich trwoży:

Ps 2,06 ”Przecież Ja ustanowiłem sobie króla na Syjonie, świętej górze mojej”.

Ps 2,07 Ogłoszę postanowienie Pana: Powiedział do mnie: ”Tyś Synem moim, Ja Ciebie dziś zrodziłem”.

Ps 2,08 Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo i w posiadanie Twoje krańce ziemi.

Ps 2,09 Żelazna rózgą będziesz nimi rządzić i jak naczynie garncarza ich pokruszysz”.

Ps 2,10 A teraz, królowie, zrozumcie, nauczcie się, sędziowie ziemi!

Ps 2,11 Służcie Panu z bojaźnią

Ps 2,12 i Jego nogi ze drżeniem całujcie, bo zapłonie gniewem i poginiecie w drodze, gdyż gniew Jego prędko wybucha. Szczęśliwi wszyscy, co w Nim szukają ucieczki.

Psałterz Jana Kochanowskiego (1579)

Bibliografia: Kochanowski J. (1579), (oprac. Ziomek J.) (1960), Psałterz Dawidów, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego został wydany w roku 1579 w tzw. Okresie czarnoleski. Dzieło to należy traktować nie jako dosłowne tłumaczenie ale jako swobodną parafrazę poety, biblijnej Księgi Psalmów. Psałterz powstał na bazie łacińskiego przekładu hebrajskiego oryginału. Kochanowski w psalmach oprócz motywów religijnych zawarł także motywy filozoficzne oraz swoje osobiste. Psalmy uzyskały renesansową formę i wyrażały koncepcję Boga wykraczającego poza jedną religię głoszonego w tym okresie. Z tego właśnie powodu Psalmy Kochanowskiego były literaturą modlitewną przeznaczoną zarówno dla katolików jak i protestantów. W roku 1580 znany i ceniony kompozytor tego okresu Mikołaj Gomółka napisał do tych Psalmów muzykę: „Melodie na psałterz polski”. Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego rozpoczyna wiersz dedykacyjny dla biskupa Piotra Myszkowskiego.

Wstęp

JEGO MIŁOŚCI MEMU MIŁOŚCIWEMU PANU, PANU PIOTROWI MYSZKOWSKIEMU Z ŁASKI BOŻEJ BISKUPOWI KRAKOWSKIEMU ETC.

Żniwa swego pierwszy snop tobie ofiaruję,

Cny Myszkowski, którego dobrodziejstwem czuję

Uwiązane swe serce; bo komu jest tajna

Twa łaska przeciwko mnie i chęć niezwyczajna?

Jedeneś ty nalezion, u którego miały

Miejsce Muzy wzgardzone i twarz wdzięczną znały;

Jedeneś ty rozumiał, że moje Kameny

Mogły jednak być godne jakiejkolwiek ceny.

Tymżeś mi serca dodał, żem się rymy swymi

Ważył zetrzeć z poety co znakomitszymi

I wdarłem się na skałę pięknej Kalijopy,

Gdzie dotychmiast nie było znaku polskiej stopy.

I teraz ci z Libanu niosę Dawidow

Złote gęśli, a przy nich polskie pieśni nowe:

Psałterza pięć książeczek, którym ty łaskawy

Wzrok ukaż, twej nieowszem niegodnym zabawy.

PSALM l

Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum

Szczęśliwy, który nie był miedzy złymi w radzie

 

Szczęśliwy, który nie był miedzy złymi w radzie

Ani stóp swoich torem grzesznych ludzi kładzie

Ani siadł na stolicy, gdzie tacy siadają,

Co się z nauki zdrowej radzi naśmiewają;

 

Ale to jego umysł, to jego staranie,

Aby na wszytkim pełnił Pańskie przykazanie;

Dzień li po niebie wiedzie, noc li swoje konie,

On ustawicznie w Pańskim rozmyśla zakonie.

 

Taki podobien będzie drzewu porzecznemu,

Które przynosi co rok owoc panu swemu,

Liścia nigdy nie tracąc, choć zła chwila przydzie;

Temu wszystko, co pocznie, na dobre wynidzie.

 

Ale źli, którzy Boga i wstydu nie znają,

Tego szczęścia, tej nigdy zapłaty nie mają:

Równi plewom, które się walają przy ziemi,

A wiatry, gdzie jedno chcą, wszędzie władną jemu.

 

Dla czego przed sądem być muszą pohańbieni

Ani w liczbie z dobrymi będą policzeni;

Pan bowiem sprawiedliwych na wszelki czas broni,

A przewrotne, złe ludzi cicha pomsta goni.

Biblia Jakuba Wujka (1594-1599)

Bibliografia: W.O. Jakub Wujek S.J. (przekład) (1962), Pismo święte Starego i Nowego Testamentu, Kraków: Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy.

Biblia w przekładzie z łacińskiej Wulgaty autorstwa ks. Jakuba Wujka SI (1541-1597) jest nie tylko pomnikiem myśli teologicznej szesnastowiecznej Polski, lecz również dziełem literackim, na którym przez wieki wychowywały się całe pokolenia. Jeśli do tego dodamy doskonały, obszerny komentarz doktrynalny księży jezuitów Wujka i Menochiusza, niezbędny w katolickim wydaniu Pisma Świętego, otrzymujemy dzieło doskonałe. Niniejsza publikacja jest reprintem słynnego wileńskiego wydania z lat 1862-1864, przygotowanego przez ks. Szymona Marcina Kozłowskiego, późniejszego arcybiskupa metropolitę mohylewskiego.

Psalm 1

Opisuje w pierwszym Psalmie drogę ku wiecznemu błogosławieństwu.

PS 1. DWIE DROGI: Szczęście człowieka sprawiedliwego (1-3); nieszczęsny koniec bezbożnych (4-6).

1 Błogosławiony mąż, który nie chodził w radzie niezbożnych, i na drodze grzesznych nie stał, i na stolicy zaraźliwości nie siedział.

2 Ale w zakonie Pańskim wola jego, a w zakonie jego będzie rozmyślał we dnie i w nocy.

3 I będzie jako drzewo, które wsadzone jest nad ściekaniem wód, które swój owoc da czasu swego: a liście jego nie opadnie: i wszystko, cokolwiek czynić będzie, poszczęści się.

4 Nie tak niezbożni, nie tak; ale jako proch, który rozmiata wiatr z wierzchu ziemie.

5 Przetóż nie powstaną niezbożnicy na sądzie: ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.

6 Albowiem zna Pan drogę sprawiedliwych: a droga niezbożnych zginie.

Biblia Gdańska – protestancka

Bibliografia: Pismo Święte Stary i Nowy Testament (2017), Toruń: Fundacja Wrota Nadziei.

Biblia Gdańska ukazała się drukiem w 1632 roku w drukarni Hünefelda w Gdańsku, zastępując Biblię Brzeską. Biblia Gdańska miała podobne znaczenie dla protestantów jak Biblia Wujka dla katolików. Biblia pozostała głównym przekładem aż do 1975 roku, kiedy to została wydana Biblia Warszawska. Jakkolwiek obecne wydania Biblii Gdańskiej ograniczają się do protestanckich kanonicznych ksiąg biblijnych, wydanie oryginalne zawierało również przekład apokryfów (część z nich uznawanych w katolicyzmie za tzw. Księgi deuterokanoniczne), a także pieśni, objaśnienia jako wykładnię wiary chrześcijańskiej. Biblia Gdańska cieszy się do chwili obecnej dużą popularnością wśród wyznawców protestantyzmu szczególnie tej grupy bardziej konserwatywnej.

Psalm 1

  1. Błogosławiony mąż, który nie chodzi w radzie niepobożnych, a na drodze grzesznych nie stoi, i na stolicy naśniewców nie siedzi; 2. Ale w zakonie Pańskim jest kochanie jego, a w zakonie jego rozmyśla we dnie i w nocy. 3. Albowiem będzie jako drzewo nad strumieniem wód w sadzone, które owoc swój wydaje czasu swego, a liść jego nie opada; i wszystko, cokolwiek czynić będzie, poszczęści się. 4. Lecz nie tak niepobożni; ale są jako plewa, którą wiatr rozmiata. 5. Przetoż się niepobożni na sądzie nie ostoją, ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych. 6. Albowiem zna Pan drogę sprawiedliwych; ale droga niepobożnych zginie.

Biblia Warszawska – protestancka

Bibliografia: Komisja Przekładu Pisma Świętego (tłum) Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (tzw. Brytyjka) (2013), Warszawa: Towarzystwo Biblijne.

Biblia warszawska (tzw. „Brytyjka”) – to najpopularniejszy przekład Pisma Świętego w kręgach protestanckich, który zastąpił wcześniej używaną Biblię Gdańską. Prace nad tym tłumaczeniem  trwały 25 lat, a jego pierwsze, pełne wydanie nastąpiło w 1975 roku. Tekst Biblii Warszawskiej jest rozpowszechniany także w formie ewangelizacyjnych wydań Nowego Testamentu drukowanych na zlecenie Stowarzyszenia Gedeonitów i rozdawanych w więzieniach, szpitalach, szkołach, hotelach i innych, podobnych placówkach.

Psalm 1

  1. Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą bezbożnych Ani nie stoi na drodze grzeszników, Ani nie zasiada w gronie szyderców, 2. Lecz ma upodobanie w zakonie Pana I zakon jego rozważa dniem i nocą. 3. Będzie on jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, Wydające swój owoc we właściwym czasie, Którego liść nie więdnie, A wszystko, co uczyni, powiedzie się. 4. Nie tak jest z bezbożnymi! Są oni bowiem jak plewa, Którą wiatr roznosi. 5. Przeto nie ostoją się bezbożni na sądzie Ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych. 6. Gdyż Pan troszczy się o drogę sprawiedliwych, Droga zaś bezbożnych wiedzie do nikąd.

Biblia Ekumeniczna (katolicko – protestancka)

Bibliografia: Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (2016), Poznań: Ewangeliczny Instytut Biblijny.

Wydanie ekumenicznego przekładu Biblii jest projektem Towarzystwa Biblijnego w Polsce rozpoczętym w 1995 r. Do jego realizacji powołano Międzywyznaniowy Zespół Tłumaczy, w którego skład weszli przedstawiciele Kościołów członkowskich Towarzystwa.

Pierwsze efekty pracy przyniosły wydanie pojedynczych ewangelii w przekładzie ekumenicznym. W 1997 r. ukazały się Ewangelie Mateusza i Marka, zaś w 2000 r. Łukasza.

W 2001 r. Towarzystwo Biblijne wydało Nowy Testament i Psalmy w tym przekładzie. Nowy Testament doczekał się czterech wydań (ostatnie w 2007 r.) i został rozpowszechniony w 40 tys. egzemplarzy. W 2003 r. oddzielnie wydano Księgę Psalmów. W 2016 r ukończono prace nad wydaniem Starego Testamentu, a tym samym całego Pisma Świętego w przekładzie ekumenicznym. Przygotowanie tłumaczenia tekstu biblijnego wymaga dużego zaangażowania licznych specjalistów pracujących na co dzień w innych instytucjach, a także niemałych środków finansowych. Dlatego Towarzystwo Biblijne zdecydowało się na wydanie Starego Testamentu w pięciu tomach: Pięcioksiąg, Księgi Historyczne, Księgi Dydaktyczne, Księgi Prorockie oraz Księgi Deuterokanoniczne.

Ekumeniczny przekład Biblii jest efektem pracy tłumaczy i redaktorów różnych wyznań chrześcijańskich. Tekst jest konsultowany z przedstawicielami jedenastu Kościołów w Polsce: Rzymskokatolickiego, Prawosławnego, Ewangelicko-Augsburskiego, Ewangelicko-Reformowanego, Ewangelicko-Metodystycznego, Polskokatolickiego, Starokatolickiego Mariawitów, Chrystusowego, Chrześcijan Baptystów, Zielonoświątkowego oraz Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Tekst przekładu ekumenicznego charakteryzuje się współczesną polszczyzną. Tłumacze zrezygnowali z archaizacji języka. Przypisy zawierają jedynie konieczne informacje historyczne, geograficzne, zwyczajowe czy lingwistyczne. Ze względu na międzywyznaniowy charakter przekładu nie umieszczono komentarzy teologicznych, a każda księga jest poprzedzona jedynie krótkim wstępem ogólnym.

Psalm 1

[1] O, jak szczęśliwy jest ten, Kto nie kieruje się radą bezbożnych, Nie przesiąkł podłością grzeszników, Nie zajął miejsca w gronie szyderców, [2] A jego rozkosz to Prawo PANA – Nad nim rozmyśla za dnia oraz nocą. [3] Będzie jak drzewo zasadzone wśród strumieni, Które wyda owoc we właściwym czasie. Jego liść nie pożółknie, A czego się podejmie, to skończy z powodzeniem. [4] Z bezbożnymi będzie inaczej: Ci będą jak plewy, Które wiatr rozwieje. [5] Dlatego bezbożni przepadną na sądzie, Podobnie jak grzesznicy w gronie ludzi prawych. [6] PAN bowiem strzeże poczynań sprawiedliwych, Posunięcia bezbożnych zakończą się przegraną.

Księga Psalmów – Czesław Miłosz

Bibliografia: Czesław Miłosz (1982), Księgi psalmów Éditions du Dialogue, Paris.

Przekład z języka hebrajskiego.

Inicjatorem tłumaczeń Biblii był wieloletni przyjaciel Miłosza, ks. Józef Sadzik, pallotyn, który weryfikował przekład aż do swojej nagłej śmierci w 1980 roku. Inspiracją w pracy Miłosza był często dziewiętnastowieczny przekład Biblii hebrajskiej autorstwa Izaaka Cylkowa . Czasami poeta powoływał się na jeszcze starsze przekłady – w przypadku Księgi Psalmów na Psałterz Puławski z XV w. Zamiarem poety było stworzenie w swoim tłumaczeniu języka, który podkreśli sakralny charakter ksiąg biblijnych.

Psalm 1.

Szczęśliwy, kto nie chodził za radą bezbożnych *
na drodze grzeszników nie postał, *
w gromadzie naśmiewców nie siedział.

Ale w prawie Pańskim ma upodobanie *
i naukę Pańską bada w dzień i w nocy.
I będzie jak drzewo zasadzone u strumieni wód, *
które wydaje owoc, kiedy jest jego czas, *
i którego liść nie usycha. *
A cokolwiek zacznie, powiedzie się.

Nie tak bezbożni, nie tak. *
Ale są jak plewy, które wiatr wymiata.
Przeto nie ostoją się bezbożni na sądzie *
ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych.
Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, *
a droga bezbożnych zaginie.

Biblia Warszawsko – Praska (1997)

Bibliografia: Ks. Bp Romaniuk Kazimierz (przekład) (2013), Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Warszawsko-Praska), Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne.

Pierwszy od czasu Biblii ks. Wujka przekład całości Biblii z języków oryginalnych, dokonany przez jedną osobę, uważana czasami za najnowocześniejszy, napisany najbardziej zrozumiałym współczesnym językiem polskim przekład z języków oryginalnych. Prace nad tłumaczeniem trwały od 1961 roku do roku 1997. Nie jest to przekład naukowy czy techniczny lecz typowo literacki (artystyczny), wręcz można go nazwać współczesną adaptacją lub przekładem parafrazującym. Posługuje się on bowiem pięknym, świeżym i komunikatywnym językiem polskim. Teksty poetyckie są na ogół rytmiczne. Tego typu przekład w równiej mierze – jak oryginałowi – chce być wierny językowi docelowemu, czyli praktycznie czytelnikom, którzy się tym językiem posługują

Psalm 1

  1. Szczęśliwy, kto nie słucha bezbożnych, Nie chodzi drogami grzeszników i nie zadaje się z szydercami, 2. lecz w prawie Pańskim ma upodobanie i rozmyśla nad nim, we dnie i w nocy. 3. Podobny jest do drzewa, co nad wodą płynącą owoc wydaje we właściwym czasie, a liście jego nigdy nie więdną. Taki co zacznie, kończy szczęśliwie. 4. Inaczej jest z bezbożnymi: są jak plewy niesione wiatrem. 5. Nie ostoją się tedy bezbożni na sądzie ani grzesznicy pośród sprawiedliwych. 6. Pan bowiem zna ścieżki sprawiedliwych, A droga bezbożnych wiedzie ku zagładzie.

Biblia Tysiąclecia – aktualnie oficjalna, liturgiczna wersja Pisma Świętego, używana przez Kościół Katolicki w Polsce.

Bibliografia: Biblia Tysiąclecia (2002), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Między XVII i XIX wiekiem w polskim Kościele katolickim używano niemal wyłącznie Biblii Jakuba Wujka. Oparta była ona na tekście łacińskiej Wulgaty , będącej oficjalnym tekstem Biblii dla katolików. Nie dokonywano w tym czasie nowych, kompletnych przekładów z powodu braku zapotrzebowania (przede wszystkim duszpasterskiego) i ograniczanie czytania Biblii w językach narodowych.

O planach stworzenia Biblii Tysiąclecia poinformował we wrześniu 1958 r. na odbywającym się w Lublinie zjeździe teologicznym benedyktyn Augustyn Jankowski. Ponieważ środowisko naukowe KUL nie zdecydowało się na własne tłumaczenie, opactwo tynieckie podjęło samodzielnie realizację projektu. Jankowski został redaktorem naukowym wydania. Tłumaczenie nazwano początkowo Biblią Tyniecką, ze względu na źródło inicjatywy, którym był zakon benedyktynów z Tyńca. Ponieważ ukazało się na rok przed milenijną rocznicą chrztu Polski, nazwane zostało Biblią Tysiąclecia. Inicjatorzy przekładu zdecydowali się na rekrutację dużego grona tłumaczy, przede wszystkim ze względu na postulowaną szybkość tłumaczenia. Większość biblistów zaproszonych do projektu odpowiedziała pozytywnie. Jako jeden z niewielu odmówił (według własnej relacji) Eugeniusz Dąbrowski , który uważał, że nie ma w Polsce wystarczającego zespołu hebraistów, mogących sprostać zadaniu tłumaczenia Starego Testamentu. Pierwsze maszynopisy zaczęły nadchodzić do Tyńca jesienią 1959 r., ale cała praca trwała kilka lat, a przekład został opublikowany ostatecznie w roku 1965. Redaktorem wydania ze strony wydawnictwa Pallottinum był Kazimierz Dynarski, który blisko współpracował z Jankowskim, a wspólnie podejmowali główne decyzje dotyczące publikacji.

Psalmy używane w liturgii mszalnej i brewiarzowej różnią się od przekładu Biblii Tysiąclecia. Poeta Marek Skwarnicki na potrzeby odnowionej liturgii godzin przygotował w latach 1971-1976 adaptację Księgi Psalmów z pierwszego wydania Biblii Tysiąclecia. Jednocześnie benedyktyn Placyd Galiński opracował używane w liturgii pieśni ze Starego i Nowego Testamentu. Celem obu adaptacji miało być ułatwienie recytacji oraz śpiewu grupowego, gdyż przekład „filologiczno-naukowy” nie dość jasno przedstawiał treść oryginału i miał zbyt mało walorów poetyckich. Teksty weszły najpierw w formie psalmów responsoryjnych do Lekcjonarza Mszalnego, a potem (z niewielką korektą) do ksiąg Liturgii godzin wydawanych przez Pallottinum. Tak opracowane teksty ukazały się w 1976 jako Psalmy-Kantyki. Układ według liturgii godzin, a samodzielne wydanie Psalmów (zawierające też fragmenty nieujęte w liturgii godzin) w 1990. Jadwiga Stabińska przygotowała w 1986 Psałterz poetycki oparty z kolei o adaptację Skwarnickiego.

Tłumaczenia do Biblii Tysiąclecia dokonano z języków oryginalnych, głównie z Biblii Hebrajskiej, Septuaginta (grecka) oraz Biblii Jerozolimskiej (wersja francuska).

Do tekstu hebrajskiego (i fragmentów aramejskich ) Stary Testament: Biblia Hebraica, ed. R. Kittel, A. Alt, O. Eissfeldt, Stuttgart 1945.

Do tekstu greckiego Starego Testamentu: Septuaginta…, ed: A. Rahlfs, Stuttgart 1943, 1, 2 tom.

Do tekstu greckiego Nowego Testamentu: Novum Testamentum Graece at Latine, ed. A. Merk, Romae z 1951 r.

Jedyną księgą w Biblii Tysiąclecia nie przetłumaczoną z tekstów oryginalnych była Księga Psalmów. Za podstawę tłumaczenia wzięty został przekład łaciński z 1945 roku, tzw. Psalterium Pianum. W księdze tej, inaczej niż w całym Starym Testamencie skorzystano z terminu Pan, a nie Jahwe. Również tytuły psalmów wskazywały na ich liturgiczne przystosowanie, np. odnosząc je bezpośrednio do Chrystusa.

Psalm 1 – Dwie drogi życia

Ps 1,01 Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców,

Ps 1,02 lecz ma upodobanie w Prawie Pana, nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą.

Ps 1,03 Jest on jak drzewo zasadzone nad płynąca woda, które wydaje owoc w swoim czasie, a liście jego nie więdną: co uczyni, pomyślnie wypada.

Ps 1,04 Nie tak występni, nie tak: są oni jak plewa, która wiatr rozmiata.

Ps 1,05 Toteż występni nie ostoja sie na sadzie ani grzesznicy – w zgromadzeniu sprawiedliwych,

Ps 1,06 bo Pan uznaje drogę sprawiedliwych, a droga występnych zaginie.

 

Bibliografia

Biblia Jerozolimska (2006), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Bp Romaniuk Kazimierz (przekład) (2013), Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Warszawsko-Praska), Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne.

Biblia Tysiąclecia (2002), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Kochanowski J. (1579), (oprac. Ziomek J.) (1960), Psałterz Dawidów, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Księga Psalmów (1999) Miłosz Cz. (tłumaczenie z hebrajskiego), Kraków: Wydawnictwo Literackie.

Nowy Leksykon Biblijny (2011), Kielce: Wydawnictwo Jedność.

Nowy Testament (2005), Częstochowa: Wydawnictwo „ Święty Paweł”.

Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu, Biblia Tysiąclecia (2002), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum

Pismo Święte, Stary i Nowy Testament (2017), Toruń: Fundacja Wrota Nadziei.

Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, W.O. Jakuba Wujka S.J. (1962), Kraków: Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy.

Pismo Święte Starego Testamentu (2006), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Praca zbiorowa (2017), Ewangelia 2018. Droga, Prawda i Życie, Wrzosowa: Edycja Świętego Pawła.

Psałterz (2011), Warszawa: Oficyna Wydawnicza Vocatio.

Psałterz Grecki (2017), Kraków: Wydawnictwo M.

Psałterz z komentarzami Jana Pawła II (2014), Kraków: Wydawnictwo M.

Źródła internetowe: www.vatican.va www.opoka.org, www.niedziela.pl, www.katolik.pl, www.brewiarz.pl www.katolicki.net www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl www.jezuici.pl www.pijarzy.pl

Księga Psalmów

Nazwa „psalm” pochodzi z greckiego i łacińskiego określenia psalmos/psalmus i odpowiada hebrajskiemu mizemor. Oznacza ona utwór religijny o charakterze poetyckim, wykonywany przy akompaniamencie instrumentów strunowych (zimmer). Kanoniczny zbiór psalmów Biblii Hebrajskiej obejmuje 150 takich utworów, przekazanych przez tradycję synagogalną. Nadto znany był szereg innych psalmów niekanonicznych: tłumaczenie greckie LXX (70 – septuaginta) wymienia np. Ps 151, czy zwój psalmów znaleziony w Qumran (11 Q Psb) oraz poza nim kilka dalszych pieśni tego typu. Niektóre psalmy przekazano w Psałterzu (z nieznacznymi zmianami) dwukrotnie, inne skomponowano z części dwu pieśni. Podział Psałterza na pięć ksiąg odpowiada prawdopodobnie analogicznemu podziałowi Pięcioksięgu; każda z nich kończy się doksologią. Współczesna krytyka doszukuje się także innych znamion podziału, biorąc za punkt wyjścia użycie imion Bożych (zbiór „jahwistyczny”, „elohistyczny”) lub autorów (zbiór „Dawidowy”). Nie ulega też wątpliwości, iż psalmy zbierano według rodzajów literackich (np. zwarta grupę psalmów „stopni” lub „wstępowań” oraz psalmów „królewskich”). Ogólne określenie psalmów jako „Psałterza Dawidowego” nie należy rozumieć w sensie wyłączności autorstwa wielkiego króla, lecz jako uwydatnienie jego wielkiej roli w powstawaniu księgi. W rzeczywistości są one dziełem wielu autorów bardzo różnych okresów i środowisk i ulegały wielokrotnym przeróbkom, adaptacjom i opracowaniom, zwłaszcza do celów liturgicznych. Odczytując nową, aktualną do sytuacji ludu Bożego treść, nadawano niektórym zwrotom i wyrażeniom nową treść lub zastępowano je innymi. Przy tej sposobności natchnieni redaktorzy dodawali niekiedy krótkie aktualizujące refleksje. Tytuły psalmów (35 spośród nich nie posiada ich wcale), zawierające imię rzeczywistego lub domniemanego autora, okoliczności powstania, rodzaj literacki lub uwagi liturgiczno muzyczne, są częściowo bardzo dawne lub nawet pierwotne, częściowo zaś dodane albo uzupełnione później (np. różnice między hebrajskim a LXX w niektórych tytułach). Wobec długiej historii literackiej i wspomnianych już adaptacji, ustalenie autorstwa niektórych psalmów nastręcza trudności lub też jest wprost niemożliwe. Współczesne badania dowiodły jednak – na podstawie analogii literatury pogańskiego Wschodu starożytnego, że wiele psalmów powstało w okresie monarchii lub jeszcze wcześniej. Stąd podawanie w wątpliwość autorstwa Dawida (któremu formalnie przypisuje się 73 psalmy), znanego skądinąd poety i muzyka, a także innych starożytnych autorów nie jest właściwe, i w każdym poszczególnym wypadku wymaga przekonującego uzasadnienia. Z drugiej strony nie ulega wątpliwości, iż wiele psalmów powstało później, w okresie niewoli babilońskiej, niektóre zaś także w czasach machabejskich. Bardzo ważnym czynnikiem w należytej ocenie i zrozumieniu psalmów są ich rodzaje literackie, zdradzające intencję natchnionego pieśniarza. Najbardziej charakterystycznymi wśród nich są hymny pochwalne i dziękczynne oraz indywidualne i zbiorowe lamentacje, zawierające zwykle obok drastycznego przedstawienia własnej sytuacji, także błagalną prośbę. Niemałą rolę odgrywają także psalmy królewskie, dydaktyczne, mądrościowe, a także prorockie. Każdy poszczególny psalm został określony pod względem literackim w odnośniku wstępnym. Psałterz – to nie tylko zwierciadło pobożności ludu Bożego Starego Przymierza, ale także przegląd wszystkich teologicznych refleksji. Obejmują one całokształt zbawczego planu Bożego od stworzenia świata poprzez wzloty i upadki człowieka w jego dążeniu ku Bogu aż do czasów pełni Chrystusowej i wielkiej eschatologicznej przemiany (psalmy mesjańskie i eschatologiczne). Ta ostania cecha stanowi bezpośrednie przejście między społecznością dawną a nową, zmierzającą ku pełnej realizacji planów Bożych. Wiele psalmów przedstawia Nowy Testament jako zapowiedź życia, działalności, śmierci i wywyższenia Jezusa Chrystusa; inne czynią to pośrednio. Na specjalną uwagę zasługują natomiast pieśni mówiące o eschatologicznym wywyższeniu Boga lub o chwale dynastii Dawida, w której autorzy upatrują zwłaszcza najwybitniejszego jej Potomka, Zbawcę świata, Jezusa Chrystusa. Oczywiście, chrześcijanin, członek nowego ludu Bożego, czyta Psałterz w nowym duchu. Nie może on też nie dostrzegać w nim pewnych niedoskonałości, zestawiając go z powszechnym posłannictwem miłości Jezusa Chrystusa; wie on jednak, że Bóg, dobry Nauczyciel, prowadzi człowieka długimi etapami, z tego, co niedoskonałe, ku doskonałości. Toteż cała tradycja chrześcijańska począwszy od pierwszych wieków uznała jednogłośnie Psałterz za swoją księgę modlitwy, odnajdywała w nim swoje ideały, wzbogacone nowym spojrzeniem na historię zbawienia. Kościół dał temu wyraz przypisując Psałterzowi nader ważną rolę w liturgii. Nowy lud Boży odmawia słowa psalmów zawsze w zjednoczeniu ze swą Głową, Jezusem Chrystusem, i w Nim szuka pełnego ich znaczenia; czerpie z nich zarówno wskazania dla swojej chrześcijańskiej egzystencji, jak też stara się zrozumieć swoje posłannictwo w dziejach zbawienia. Nie zapomina wprawdzie, iż pieśni te należą do dawnego etapu objawienia, niemniej odnajduje w nim, jak dawniej, swoje najważniejsze problemy religijne.

Akrostych. Akrostych to utwór literacki, w którym początkowe litery kolejnych wersów układają się w określony schemat lub tworzą jakiś wyraz. Tym schematem może być alfabet (pierwszy wers rozpoczyna się pierwszą literą alfabetu, drugi drugą itd.). Akrostych zawiera czasami jakieś przesłanie lub imię/nazwę (na przykład, imię pisarza, który skomponował dany utwór, lub imię bóstwa, któremu go poświęcono). W Księdze Psalmów pojawia się kilka takich akrostychów. Z najbardziej złożonym mamy do czynienia w Ps 119, w którym każdy kolejny wers rozpoczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu. Wszystkie hebrajskie akrostychy występujące w Biblii są akrostychami alfabetycznymi. Siedem zachowanych przykładów akrostychów z literatury mezopotamskiej to akrostychy imienne/zdaniowe (język akadyjski był językiem sylabicznym, pozbawionym alfabetu, dlatego nie można było w nim tworzyć akrostychów alfabetycznych), datowane ogólnie na 1 połowę I tysiąclecia przed Chrystusem. Przykłady egipskie to akrostychy numeryczne lub przesłania złożone z układów horyzontalnych i wertykalnych. Osiągnięcie efektu stylistycznego opiera się tam w znacznej mierze na grze słów. Ponieważ akrostych uzależniony był od pisma, nie mógł być tworzony w formie ustnej. Utwory te były przeznaczone do czytania, nie zaś jedynie do słuchania, ponieważ ważną rolę odgrywał w nich element wizualny. Szczególnie wyraźnie widać to w utworach babilońskich, gdzie znak przyjmuje inną wartość w recytowanym utworze poetyckim, a inną w akrostychu. W przykładach babilońskich schematy oparte są na ostatnich znakach kolejnych wersów. Inną odmianą akrostychu jest ta, w której schemat powraca w każdej kolejnej zwrotce utworu.

Życie pośmiertne. Szeol to hebrajska nazwa podziemnego świata umarłych. Chociaż przeniesienie człowieka ze świata żywych do Szeolu mogło być uważane za sąd, miejsce to samo w sobie nie było miejscem kary, w przeciwieństwo do nagrody, jaką byłoby przebywanie w niebie. Słowo to czasami jest synonimem grobu, grób był bowiem bramą, przez którą człowiek wkraczał do świata zmarłych. Oprócz tego w Księdze Psalmów Szeol jest często określany jako „dół”. Ten typ terminologii pojawia się jako wariant słowny już w okresie sumeryjskim. Jest to całkowicie logiczne, ponieważ grób (dół wykopany w ziemi) stanowił wejście do podziemi. Izraelici wierzyli, że duchy zmarłych istnieją nadal w świecie cieni. Trudno było uznać tę formę istnienia za przyjemną, lecz w Starym Testamencie nigdy nie wiązano z nią męczarni w ogniu piekielnym. Nie jest jasne, czy Izraelici znali jakieś inne miejsce niż Szeol. Ludzie ocaleni z Szeolu zostali zwyczajnie zachowani przy życiu, nie zaś wysłani w inne zaświaty. Pojawia się jednak mglista idea innego miejsca w epizodzie Henocha i Eliasza, którzy uniknęli grobu i przypuszczalnie do Szeolu nie trafili. Teksty Starego Testamentu w bardzo niejasny sposób wskazują na inne możliwości. W sytuacji braku konkretnego objawienia system wierzeń Izraelitów przystosował się do światopoglądów ich kananejskich i mezopotamskich sąsiadów. W myśli mezopotamskiej człowiek musiał przebyć po śmierci pustynię, góry, rzekę, a następnie zejść przez siedem bram do podziemnego świata. Chociaż w literaturze mezopotamskiej został on opisany jako mroczne miejsce, którego mieszkańcy przybrani są w ptasie pióra i jedzą proch, pojawiają się również bardziej pozytywne przedstawienia. W Księdze Psalmów znajdujemy kilka wyrażeń, które interpretuje się często jako nawiązanie do życia przyszłego przed obliczem Jahwe, chociaż możliwe są również inne wyjaśnienia. Niektóre psalmy powiadają o przebudzeniu się i oglądaniu Bożego oblicza. W kontekście Księgi Psalmów nie jest to jednak oczekiwanie nieba, lecz przeżycie doświadczane w świątyni, co potwierdza tekst Ps 27,4 i 63,3. Fraza ta przyjmuje identyczne znaczenie w języku akadyjskim, gdzie, na przykład, Asurbanipal z utęsknieniem oczekuje chwili, gdy będzie mógł oglądać oblicze swojego boga, Aszura (w świątyni) i oddać mu pokłon. W hymnie skierowanym do Isztar czytamy, że chory, oglądający jej oblicze, odzyskuje zdrowie. W bardziej ogólnych kategoriach, babiloński cierpiący z Ludlul Bel Nemeqi powiada, że wzywa swojego boga, który jednak nie ukazuje mu swojego oblicza. Mimo to modlący się ma nadzieję, że ranek przyniesie mu dobre rzeczy. Również Psalmista oczekuje, że gdy się obudzi rano, doświadczy wybawienia (Ps 139,18). Drugie wyrażenie dotyczy wykupienia z Szeolu (Ps 49,15). Oznacza ono, że Psalmista został jedynie wybawiony od śmierci w danym momencie, nie zaś, że trafił do nieba zamiast do Szeolu. Podobne zwroty znaleźć można w literaturze mezopotamskiej, gdzie Marduk uważany jest za tego, który odnawia życie i przywraca do życia umarłych. Gula, bogini uzdrowienia, zapewnia, że potrafi sprowadzić zmarłego z podziemnego świata. Wyrażenia te nie oznaczają zmartwychwstania, lecz uzdrowienie.

Dzieło stworzenia w Księdze Psalmów. Wielbienie Jahwe jako Stworzyciela w Księdze Psalmów koncentruje się głównie na jego rozkazywaniu kosmosowi i podtrzymywaniu go. Znakiem Boskiego panowania i suwerenności jest władztwo nad niebiosami, obłokami, słońcem, księżycem, gwiazdami, morzami, gromem i błyskawicą. Podobnie jak w całej reszcie starożytnego świata, w Izraelu ważniejszy był ten, kto panuje, niż ten, od kogo wszystko się wywodzi. Mimo to Jahwe postrzegany jest również jako twórca każdej części kosmosu. Rozciąga się to także na istoty kosmos zamieszkujące, od ludzi poprzez różne gatunki zwierząt, nieważne jak mało znane i tajemnicze. Poetycki język Księgi Psalmów nie wzbrania się wykorzystywać wyobrażeń kosmosu, które są typowe dla światopoglądu zawierającego elementy mitologiczne oraz naukowe, charakterystyczne dla Bliskiego Wschodu. Chociaż dzisiaj, w kontekście współczesnej nauki, niektórzy woleliby, aby Księga Psalmów wyrażała prawdy naukowe (ukryte pod językiem poetyckim), podejście takie kryje w sobie dylemat metodologiczny. Odbiorcy izraelscy znali przecież jedynie własny krąg kulturowy. Ponieważ nie otrzymali dodatkowego objawienia (na przykład, Bóg nie powiedział im, że ziemia ma kształt kuli i krąży po orbicie wokół słońca, podtrzymywana siłą grawitacji), musieli trwać przy wyobrażeniach pokrewnych funkcjonującym w świecie starożytnym. Jeśli tak było, wówczas słowa, obrazy i idee użyte w tekście wyrażały to, co oni uważali za rzeczywistość, i nie wynikały jedynie z poetyckiej frazeologii. Mimo to główną myślą przesłania było suwerenne panowanie Boga nad naturą. Niezależnie od tego, czy Jego panowanie ukazuje się za pomocą obrazu Bóstwa uzbrojonego w błyskawice i dosiadającego obłoków, czy też jako Boską władzę nad ośrodkami wysokiego i niskiego ciśnienia oraz prądami powietrza, główna myśl o suwerennej władzy Boga pozostaje ta sama. Bóg nie przekazał Izraelitom wiedzy na temat meteorologii, by dostarczyć im „poprawnego” wyobrażenia swojego panowania nad pogodą. Wykorzystał pojęcia, które już posiadali. Podobnie nie poinformował ich, że organem odpowiedzialnym za myślenie jest mózg, nie zaś serce lub nerki, jak wierzyli starożytni. Zamiast tego potwierdził zainteresowanie ich umysłem, wykorzystując w tym celu te wyobrażenia dotyczące fizjologii, które posiadali. Starożytne wyobrażenia na temat kosmosu są wyraźnie widoczne w wielu fragmentach Starego Testamentu. Nie są znane przykłady, w których tekst wykraczałby poza ówczesne wyobrażenia naukowe lub przyjmował bardziej wyrafinowany światopogląd naukowy.

Lamentacja może być indywidualnym wyrazem rozpaczy (np. lamentacja w Ps 22,1-21), pieśnią żałobną po śmierci ważnej postaci (np. elegia Dawida po śmierci Saula w 2 Sm 1,17-21) lub wołaniem wspólnoty podnoszonym w okresie kryzysu (np. Ps 137). Najsławniejszą lamentacją ze starożytnej Mezopotamii jest utwór zatytułowany Lamentacja z powodu zniszczenia Ur, upamiętniający zdobycie miasta przez króla Elamitów, Kindattu, w 2004 roku przed Chrystusem. Dodatkowe informacje dotyczące tego rodzaju lamentacji można znaleźć we wstawce zamieszczonej w komentarzu do Lamentacji. W Księdze Psalmów ponad jedna trzecia utworów to lamentacje, przeważnie o charakterze indywidualnym. Wznoszone w nich skargi dotyczą najczęściej choroby i ucisku ze strony nieprzyjaciół. Zachowała się pewna liczba terminów technicznych z literatury lamentacyjnej z Mezopotamii, wiele pokrewnych z zaklęciami (tj. obrzędami magicznymi wykonywanymi w celu uwolnienia człowieka od jakiegoś problemu). Prośby towarzyszące lamentacji są bardzo podobne do pojawiających się w modlitwach Bliskiego Wschodu. Zawierają błaganie u udzielenie wskazówek, ochronę, przychylność i uwagę bóstwa, wybawienie z kryzysu, interwencję, pojednanie, uzdrowienie i długie życie.

Psalmy wielbiące mogą mieć charakter indywidualny lub zbiorowy. Ponad jedna trzecia utworów z Księgi Psalmów to psalmy pochwalne. Psalmy zbiorowe rozpoczynają się zwykle kategorycznym wezwaniem do uwielbiania (np. „Wołajcie do Pana”) i opisują wszystkie dobre dzieła, które Pan uczynił. Indywidualne psalmy wielbiące często zaczynają się oznajmieniem zamiaru chwalenia Boga (np. „Będę wielbił Pana”), po czym przywołują konkretne Jego dobrodziejstwa w konkretnej sytuacji. Hymny mezopotamskie i egipskie koncentrują się zazwyczaj na wielbieniu deskryptywnym, często przechodząc od chwalenia do prośby. Przykładem może być schemat pojawiający się w mezopotamskim utworze mądrościowym zatytułowanym Ludlul Bel Nemeqi. Tytuł pochodzi od pierwszej strofy: „Będę wielbił boga mądrości”. Podobnie jak w indywidualnych psalmach pochwalnych, mezopotamski czciciel Marduka opowiada o swoim problemie i o tym, w jaki sposób został wybawiony przez swojego boga.

Kult prywatny. Ile utworów wielbiących włączonych do Księgi Psalmów ma związek z dorocznymi obchodami świąt w świątyni i pielgrzymowaniem na te święta? Wielu Izraelitów mieszkało w dużym oddaleniu od świątyni. Ludzie z okolic Jerozolimy mogli świątynię regularnie odwiedzać (chociaż nie było po temu powodu, jeśli nie pojawiła się potrzeba złożenia ofiary). Każdy praktykujący Izraelita, zgodnie z wymaganiami Prawa, musiał trzy razy w roku odbyć pielgrzymkę do Jerozolimy, jednak dowody, że takie obchody świąt w Jerozolimie miały zasięg powszechny, są wątłe. W rezultacie wielu Izraelitów widziało świątynię tylko kilka razy w swoim życiu. Oczywiście, musiały również istnieć inne konteksty, w których spełniano akty kultu. Sądzi się, że instytucja synagogi powstała najwcześniej po okresie wygnania, zaś wyżyn ostro zakazano w idealnym biblijnym świecie praktyk religijnych. Szabat nie był też wyraźnie oddzielony od innych dni jako dzień kultu, chociaż przynajmniej w świątyni w Jerozolimie dokonywano wówczas szczególnych czynności kultowych. Wiemy, że kult Izraela koncentrował się wokół świętej przestrzeni (świątyni), świętych pór (szabatu, świąt), świętych rytuałów (ofiar) i świętych słów (modłów). Wiemy też, że głównym celem kultu było zachowanie świętej obecności Bożej, przestrzeganie Prawa/Przymierza oraz wyrażenie uznania dla Boga jako osoby i dzieł, których dokonał. Mimo to nasze wiadomości na temat prywatnego kultu Izraelitów są bardzo ograniczone.

Zasada odpłaty. W najbardziej podstawowej postaci zasada odpłaty głosi, że sprawiedliwy będzie doznawał pomyślności, zaś nieprawy cierpiał. Na płaszczyźnie narodowej zasada ta wbudowana jest w przymierze w formie błogosławieństw i gróźb. Na płaszczyźnie indywidualnej – uważano – jest ona niezbędna, by Bóg mógł utrzymać sprawiedliwość. Ponieważ Izraelici mieli jedynie mgliste wyobrażenie na temat bytowania po śmierci, wyraźne wyobrażenia sądu i nagrody w życiu przyszłym nie były ukształtowane, sprawiedliwość Boska mogła zostać wymierzona jedynie w życiu doczesnym. Izraelici uważali, że jeśli Bóg ma być uważany za sprawiedliwego, nagrody i kary w tym życiu muszą odpowiadać prawości i nieprawości jednostek. Wiara ta doprowadziła też Izraelitów do przekonania, że człowiek doświadczający pomyślności jest w ten sposób nagradzany za swoją prawość. Z drugiej strony, jeśli kto cierpiał, musiała być to kara za jego nieprawość. Im większe cierpienie – tym większa niegodziwość człowieka, który został nim doświadczony. Z powodu zasady odpłaty cierpienie uważane było więc za powód do hańby. Autorzy babilońskich i asyryjskich tekstów magicznych powoływali się na podobną zasadę odpłaty, ponieważ nie byli jednak w pełni przekonani o sprawiedliwości swoich bogów, nie stało się to poważnym zagadnieniem teologicznym.

Kult w świątyni. Świątynia nie była budowlą służącą potrzebom kultu zbiorowego. Była miejscem, w którym Bóg miał zamieszkiwać wśród swojego ludu. Jako taka musiała spełniać standardy świętości i czystości, ze względu na stałą Bożą obecność. Podstawowym zadaniem kapłanów było utrzymywanie świętości miejsca i pilnowanie wstępu do świątyni. Świątyni nie wymyślono do składania ofiar. Najważniejszą rzeczą, o którą zabiegano, było zapewnienie obecności Bożej. Głównymi aktami kultu były więc te, które podkreślały Jego świętość oraz chroniły ją w obrębie świętej przestrzeni. Z tego powodu słowa kultu często miały charakter aktów kultu. Chociaż w świątyni były czasami wykonywane obrzędy kultu zbiorowego, nie on stanowił główną rację jej istnienia. Świątynia była domem Bożym, dlatego konieczne było czczenie w niej bóstwa. Hebrajskie słowo, którym Stary Testament posługuje się na oznaczenie kultu, oznacza również „służbę”. Na Bliskim Wschodzie większość ludów przez kult rozumiała służenie potrzebom bogów poprzez dostarczanie im pokarmu (ofiary), szat (strojów, które umieszczano na bożkach) oraz miejsca schronienia (zbytkownych i ozdobnych świątyń). Bóg Izraela nie miał owych potrzeb, lecz mimo to słuszną rzeczą było Mu służyć (co czynili, na przykład, kapłani i lewici). Święta obchodzone przez mieszkańców starożytnego świata koncentrowały się wokół cyklicznych pór roku (Nowy Rok lub święta związane z płodnością), wydarzeń mitologicznych (wstąpienie bóstwa na tron po ujarzmieni sił chaosu), wydarzeń z kalendarza rolniczego (żniwa) lub upamiętnienia ważnych wydarzeń historycznych (wydarzenia poświęcenia lub wybawienia). W czasie trwania świąt wspominano dzieła dokonane przez bóstwo i starano się nakłonić je do podjęcia kolejnych działań korzystnych dla ludu. Często poszczególne elementy przenikały się. Zwykle święta obchodzono w świętym miejscu, stąd konieczność odbywania pielgrzymek. Większość świąt religijnych i świętych dni obchodzonych na Bliskim Wschodzie związana była z cyklem rolniczym. Chociaż bogom składano codzienne ofiary, istniały również „dni patronów” w konkretnych miastach i wioskach, kiedy to czczono miejscowe bóstwa opiekuńcze; zdarzały się też okazje, gdy narodowe bóstwo/bóstwa szło z pielgrzymką od miasta do miasta, nawiedzając przybytki i zapewniając ogólny urodzaj oraz pomyślność całej ziemi. Najważniejszym ze świąt mezopotamskich było święto Akitu, czyli obchody Nowego Roku. W owe święto monarcha przyjmował rolę głównego bóstwa, zaś najwyższa kapłanka odgrywała rolę jego małżonki, reprezentując najważniejszą boginię. Dokonywanie przez nich szeregu skomplikowanych świętych rytuałów i złożenie ofiar miało na celu zdobycie upodobania bogów i zapewnienie w ten sposób pomyślności i urodzaju w nadchodzącym roku. W roku opartym na kalendarzu księżycowym obchodzono również święta nowiu księżyca oraz wydarzenia z kalendarza rolniczego (nastanie pory deszczowej, nadejście okresu wylewu rzeki, orki i żniw). Pewne rytuały nawiązywały do zmieniających się pór roku, jak choćby opłakiwanie „umierającego boga” Tammuza (lub Dumuzi), który mógł zostać uwolniony z podziemnego świata jedynie dzięki łzom swoich czcicieli (zob. Ez 8,14). Podczas owych świąt o charakterze zbiorowym jednostki pełniły zwykle rolę biernych obserwatorów. Nie było niczym niezwykłym obchodzenie w ciągu miesiąca podobnego rodzaju świąt sześć lub osiem razy.

Powszechne metafory boga. Starożytne ludy Bliskiego Wschodu mnożyły imiona i tytuły bogów, czasami posługując się metaforami, czasami frazami opisowymi. W końcowej części poematu Enuma Elisz przywódca i nowe naczelne bóstwo panteonu, Marduk, przyjmuje wyrazy uwielbienia w formie pięćdziesięciu imion, którymi się go obdarza. Do najbardziej intrygujących – po części z powodu elementu opisowego, który jest z nimi związany – należą: Namtilla, „ten, który obdarza życiem”; Namaru, „czyste bóstwo, które oczyszcza ludzką ścieżkę”; Agaku, „który stworzył istoty ludzkie i dal im wolność”; Szasu, „stróż sprawiedliwości”, oraz Agilima, „który zbudował ziemię ponad wodami”.

Podsumowanie

Psalm – oznacza śpiew i trącanie strun instrumentu o nazwie psalterion. Nazwą tą określano później zbiór hymnów pochwalnych. Dziś słowo psalm oznacza biblijny utwór poetycki o charakterze modlitewno-hymnicznym.

Wspólną cechą wszystkich psalmów jest modlitewny charakter: Jahwe (Bóg) jest ośrodkiem wypowiedzi, jak w hymnie pochwalnym, odbiorcą próśb i podziękowań, dawcą prawa i mądrości. Najłatwiej rozpoznawalną cechą psalmów jest ich zrytmizowany język. Psalmy odegrały rolę obrzędowo-religijną. Stanowią potęgę dobroci Boga i przepowiadają przyszłość oraz opłakują upadki i grzechy człowieka.

Budowa wersu biblijnego wpływa na rytmikę całego psalmu. Niezwykły charakter psalmu wyraża jego treść. Pierwsza część psalmu ukazuje, że Bóg coś może, druga to prośba do niego, a trzecia to podsumowanie. Psalmy to gotowe formy rozmowy z Bogiem.

Greckie tłumaczenie psalmów powstało w III w. p.n.e. w ramach tzw. Septuaginty tj. przekładu Starego Testamentu sporządzonego w Aleksandrii na potrzeby gmin żydowskich posługujących się językiem greckim. W liturgii chrześcijańskiej psalmy pełniły ważną funkcję w rewolucji poezji lirycznej, stając się wzorem do tworzenia parafraz i stylizacji dla późniejszych twórców w różnych literaturach narodowych.

Werset – psalmy charakteryzuje oryginalny werset biblijny, jest w nich bardzo konsekwentnie stosowany. Werset to wyodrębniony graficznie odcinek tekstu obejmujący zazwyczaj kilka zdań lub członów zdaniowych tworzących dwudzielną całość intonacyjno-znaczeniową, zestawionych współrzędnie lub podrzędnie. Podział na wersety występuje w prozie biblijnej, w utworach na nią stylizowanych, a także w Koranie. Budowa wersetów biblijnych jest zróżnicowana i odzwierciedla gatunkową i stylową wielorakość tekstów wchodzących w skład Pisma Świętego. Werset jest głównie całością treściową, zbudowaną paralelnie (równolegle) z dwóch lub trzech członów, drugi człon powtarza, uzupełnia lub przeciwstawia się myśli wyrażonej w członie pierwszym. Paralelizm wersetu biblijnego może polegać także na powtórzeniu podobnego motywu, zestawieniu pytania i odpowiedzi, rozwijaniu myśli. W wersetach trójczłonowych człon trzeci stanowi zazwyczaj zakończenie dwóch poprzednich. Te powtórzenia decydują o specyfice tekstu biblijnego i charakterystycznej symetrii myśli. W przekładach  (wierne tłumaczenie na język z oryginału) i parafrazach (przeróbkach, swobodne tłumaczenie tekstu) psalmów poeci w różny sposób traktują werset biblijny: albo zachowują rytm, a nawet kształtują graficznie werset jak np. Czesław Miłosz, albo dzielą go na mniejsze odcinki na wzór współczesnego wiersza wolnego jak np. Leopold Staff, albo w parafrazach poetyckich swobodnie traktują werset, przekształcając go na klasyczne czterowierszowe lub inne strofy, jak np. Jan Kochanowski czy Mikołaj Sęp Szarzyński.

Specyficzność kulturową psalmów można wyrazić poprzez wykluczające się na pozór opcje: są psalmy bardzo stare i współczesne, historyczne i aktualne, osobiste i powszechne, konkretne i uniwersalne. Psalmy są bowiem zapisem tożsamości Izraela – konkretnego narodu i konkretnych ludzi, a jednocześnie zostały przyjęte w innych kręgach kulturowych. Istnieją w wymiarze ponadczasowym i uniwersalnym. Niepowtarzalne zjawisko kulturowe psalmów określane bywa poprzez przyrównanie ich do piramid egipskich, greckiego Panteonu i gotyckich katedr w Europie.

Tłumaczenie psalmów było pojmowane w literaturze polskiej jako miara poetyckiego kunsztu, toteż wielu poetów podejmowało trud wyrażenia Psałterza w mowie polskiej. Od Psałterza floriańskiego z XIV/XV w i Psałterza puławskiego z XV w. do czasów współczesnych, stale pojawianie są próby tłumaczenia psalmów. Do bardziej znanych tłumaczy należą: Mikołaj Rej, Jan Kochanowski (1957r. – najsłynniejszy przekład), Leopard Staff, Mikołaj Sęp Szarzyński, Franciszek Karpiński, Roman Brandstaetter, Czesław Miłosz (1981r. – najnowszy przekład).

 

Bibliografia

Biblia Jerozolimska (2006), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Biblia Tysiąclecia (2002), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Księga Psalmów (1999) Miłosz Cz. (tłumaczenie z hebrajskiego), Kraków: Wydawnictwo Literackie.

Nowy Leksykon Biblijny (2011), Kielce: Wydawnictwo Jedność.

Nowy Testament (2005), Częstochowa: Wydawnictwo „ Święty Paweł”.

Pismo Święte, Stary i Nowy Testament (2017), Toruń: Fundacja Wrota Nadziei.

Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, W.O. Jakuba Wujka S.J. (1962), Kraków: Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy.

Pismo Święte Starego Testamentu (2006), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Praca zbiorowa (2017), Ewangelia 2018. Droga, Prawda i Życie, Wrzosowa: Edycja Świętego Pawła.

Psałterz (2011), Warszawa: Oficyna Wydawnicza Vocatio.

Psałterz Grecki (2017), Kraków: Wydawnictwo M.

Psałterz z komentarzami Jana Pawła II (2014), Kraków: Wydawnictwo M.

Źródła internetowe: www.vatican.va www.opoka.org, www.niedziela.pl, www.katolik.pl, www.brewiarz.pl www.katolicki.net www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl www.jezuici.pl www.pijarzy.pl

Pacierz – modlitwa codzienna

Szczęść Boże

Zapraszam do wspólnej modlitwy

„Modlimy się tak, jak żyjemy,
ponieważ żyjemy tak, jak się modlimy”
(KKK 2725)

Modlitwa jest podstawową form kultu religijnego. Polega na skierowaniu swoich myśli do Boga, Świętych lub Aniołów. Modlitwa może być wypowiadana na głos – modlitwa ustna oraz modlitwa odmawiana w myślach – modlitwa myślna.

Pacierz to zbiór podstawowych modlitw kierowanych do Boga a przekazanych nam przez chrześcijańską tradycję, jakie powinny być znane każdemu katolikowi. To nasze codzienne spotkanie i zjednoczenie z Bogiem, poprzez szczerą prowadzoną z pokorą i bez pychy rozmową ze Stwórcą, o naszych najważniejszych prośbach, problemach, radościach, smutkach czy zamierzeniach. Nie ważne jak długo się modlimy, ważne, aby modlitwa była autentycznie żarliwa, angażowała całe nasze ciało, serce i duszę w spotkanie z Bogiem. Modlitwa zakłada wysiłek oraz walkę, przeciw nam samym i przeciw podszeptom kusiciela.  Walka modlitwy jest nieodłączna od walki duchowej, koniecznej do postępowania duchowego zgodnego z nauką Chrystusa.

Pacierz może być odmawiamy w tonie bardzo osobistym, proszącym, błagalnym, wielbiącym, wstawienniczym lub dziękczynnym, jako modlitwa poranna oraz wieczorna.

Modlitwa poranna to nasze prośby do Pana Boga o pomyślność i błogosławieństwo na nadchodzący dzień.

Modlitwa wieczorna zaś to nasze podziękowanie za łaskę oraz dary jakimi zostaliśmy obdarowani w mijającym dniu, chociażby za to, że nadal żyjemy.

Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały. (Iz 6,3)

 

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. †

Pozdrowienie chrześcijańskie
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Na wieki wieków. Amen.

Uwielbienie Trójcy Przenajświętszej
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Modlitwa Pańska

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje; przyjdź królestwo Twoje; bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi; chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie wódź nas na pokuszenie; ale nas zbaw od złego. Amen.

Pozdrowienie Anielskie

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej.
Amen.

Wyznanie wiary ( Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie)

Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało. On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas, pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a królestwu Jego nie będzie końca. Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez proroków. Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaje jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuje wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

 

Główne prawdy wiary
 1. Jest jeden Bóg.
2. Bóg jest sędziom sprawiedliwym, który za dobre wynagradza i za złe karze.
3. Są trzy osoby Boskie: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty.
4. Syn Boży stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia.
5. Dusza ludzka jest nieśmiertelna.
6. Łaska Bożą jest do zbawienia koniecznie potrzebna.

Trzy cnoty Boskie

  1. Wiara.
  2. Nadzieja.
  3. Miłość.

Akty strzeliste
Akt wiary
Wierzę w Ciebie, Boże żywy, W Trójcy jedyny, prawdziwy. Wierzę, coś objawił, Boże, Twe słowo mylić nie może.

Akt nadziei
Ufam Tobie, boś Ty wierny, Wszechmogący i miłosierny. Dasz mi grzechów odpuszczenie, Łaskę i wieczne zbawienie.

Akt miłości
Boże, choć Cię nie pojmuje, Jednak nad wszystko miłuje. Nad wszystko, co jest stworzone, Boś Ty Dobro nieskończone.

Akt żalu
Ach, żałuje za me złości, Jedynie dla Twej miłości. Bądź miłościw mnie grzesznemu, Do poprawy dążącemu.

 

Panie Jezu Chryste, Synu Boga, Zbawicielu zmiłuj się nade mną, grzesznym.

Jezu cichy i pokornego serca uczyń serca nasze według serca Twego.

O Maryjo bez grzechu poczęta módl się za nami którzy się do Ciebie uciekamy

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, obdarz nas pokojem

Któryś za nas cierpiał rany Jezus Chryste zmiłuj się nad nami

Najświętsze Serce Jezusa zmiłuj się nad nami.

Panie, ratuj!

Jezu, ufam Tobie

Jezu, kocham Ciebie

Panie, pomóż mi

Dziesięć przykazań Bożych

Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
1. Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.
2. Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno.
3. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił.
4. Czcij ojca swego i matkę swoją.
5. Nie zabijaj.
6. Nie cudzołóż.
7. Nie kradnij.
8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.
9. Nie pożądaj żony bliźniego swego.
10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest.

Dwa przykazania miłości
1. Będziesz miłował Pana Boga twego, ze wszystkiego serca swego, ze wszystkiej duszy swojej i ze wszystkich sił swoich.
2. A bliźniego swego jak siebie samego.

Pięć przykazań kościelnych
1. W niedzielę i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych.
2. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty.
3. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć komunię świętą.
4. Zachować nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach.
5. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła.

Suplikacja

Święty Boże, Święty mocny,
Święty a Nieśmiertelny
Zmiłuj się nad nami…

Od powietrza, głodu, ognia i wojny
Wybaw nas Panie!

Od nagłej i niespodzianej śmierci
Zachowaj nas Panie!

My grzeszni Ciebie Boga prosimy
Wysłuchaj nas Panie!

Siedem Sakramentów świętych
1. Chrzest.
2. Bierzmowanie.
3. Najświętszy Sakrament.
4. Pokuta.
5. Namaszczenie chorych.
6. Kapłaństwo.
7. Małżeństwo.

Siedem grzechów głównych
1. Pycha
2. Chciwość
3. Nieczystość
4. Zazdrość
5. Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu
6. Gniew
7. Lenistwo

Pięć warunków Sakramentu Pokuty
1. Rachunek sumienia.
2. Żal za grzechy.
3. Mocne postanowienie poprawy.
4. Spowiedź szczera.
5. Zadośćuczynienie.

Osiem Błogosławieństw
1. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
2. Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni.
3. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
4. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
5. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
6. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
7. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni synami Bożymi będą nazwani.
8. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Ofiarowanie pacierza 

Ofiaruje Ci Panie Boże, ten pacierz, na cześć i chwałę Twoją i na zbawienie duszy swojej, a proszę Cię, racz mi dać rozum, zdrowie, bojaźń Boską, przyjaźń ludzką i swoje najświętsze błogosławieństwo. Rodzicom moim, kapłanom krewnym, dobrodziejom i przyjaciołom racz błogosławić w zdrowiu, szczęściu i długim życiu. A dusze wiernych zmarłych niech odpoczywają w pokoju. Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.

Chwała Ojcu
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen

Aniele Boży (Modlitwa do Anioła Stróża)

Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy; Bądź mi zawsze ku pomocy,
Strzeż duszy, ciała mego, zaprowadź mnie do żywota wiecznego.
Amen.

Anioł Pański 
Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi; I poczęła Z Ducha Świętego.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Oto ja służebnica Pańska, Niech mi się stanie według słowa Twego.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

A Słowo Ciałem się stało; I mieszkało między nami.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Módl się za nami, święta Bożą Rodzicielko, Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.
Módlmy się: Łaskę Twoją prosimy Cię, Panie, racz wlać w serca nasze, abyśmy my, którzyśmy za zwiastowaniem anielskim wcielenie Chrystusa, Syna Twego, poznali, przez mękę Jego i krzyż do chwały zmartwychwstania byli doprowadzeni. Przez Chrystusa, Pana, naszego. Amen.

Modlitwa za wiernych zmarłych
Wieczny odpoczynek racz zmarłym dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen

Modlitwa codzienna o opiekę do św. Judy Tadeusza

Święty Judo Tadeuszu, potężny mój Obrońco i opiekunie, w trosce i opuszczeniu oddaję się Twej cudownej opiece. Wdzięczny Ci jestem za wszystkie łaski, jakie dla mnie już wyjednałeś, a proszę Cię i nadal wspieraj mnie w pracy, pocieszaj w smutku, strzeż przed pokusą. Bądź moją mocą w trudnościach, osłoną w niebezpieczeństwach. Spraw, abym z Bogiem się budził i z Bogiem szedł na spoczynek. Dzień po dniu prowadź mnie coraz bliżej Serca Jezusowego, abym spoczął w Nim po trudach i walkach życia, a zamiast miłości własnej, pychy i zniechęcenia, niech w mym sercu zapanuje miłość, ofiarność i pokora. Amen.

Modlitwa do św. Rity, patronki spraw trudnych

Święta Rito, Patronko spraw trudnych, Orędowniczko w sytuacjach beznadziejnych, cudna gwiazdo świętego Kościoła naszego, zwierciadło cierpliwości, pogromicielko szatanów, lekarko chorych, pociecho strapionych, wzorze prawdziwej świętości, ukochana Oblubienico Chrystusa Pana naznaczona cierniem z korony Ukrzyżowanego. Z głębi serca czczę Ciebie i zarazem błagam módl się za mną, o uległość woli Bożej we wszystkich przeciwnościach mojego życia. Przybądź mi z pomocą, o święta Rito i spraw, abym doznał skutków Twej opieki, by modlitwy moje u tronu Bożego stały się skuteczne. Wyproś mi wzmocnienie wiary, nadziei i miłości, szczerego i dziecięcego nabożeństwa do Matki Bożej oraz łaskę (tutaj należy wymienić swoje własne szczegółowe prośby, błagania czy podziękowania jakie chcemy powierzyć św. Ricie). I to spraw, abym zwyciężywszy wszelkie przeszkody i pokusy, mógł dojść kiedyś do nieba i tam Ci dziękować i wiecznie cieszyć się towarzystwem Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen.

Modlitwa do Świętego Michała Archanioła wg papieża Leona XIII. (13.X 1884 r. Rzym)

Święty Michale Archaniele, broń nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź nam obroną. Niech go Bóg poskromić raczy, pokornie o to prosimy, a Ty, Książę wojska niebieskiego, szatana i inne złe duchy, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, Mocą Bożą strąć do piekła.

Amen. † 

Dobrym zwyczajem jest najpierw zmówić Pacierz, a po pacierzu poświęcić chwilę na skupienie i osobistą rozmowę, własnym językiem z naszym Bogiem, Ojcem Wszechmogącym, który wszystkich kocha, szanuje i każdego cierpliwie wysłucha.

„Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo1 będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie: ‚Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!’ Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień” Mt 6, 5-15.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. †            

Dziękuję za wspólną modlitwę, życzę miłego i spokojnego dnia.

Zapraszam do korzystania z wersji video na kanale YouTube

Na moim kanale YouTube zamieściłem oprócz Pacierza również inne modlitwy, jak: Litanie, Nowenny czy Różaniec.

https://www.youtube.com/channel/UCRk603o3_IouZKm5817Ky9w/videos